Modlitwa za niemuzułmanów

Pytanie: Jakie jest podejście sunnickiego Islamu do modlitw za nie-muzułmanów którzy zginęli wspierając muzułmanów, takich jak Rachel Corrie? Czy możemy robić za nich du`a, lub wspominać ich w khutba jako męczenników, którzy zginęli dla interesu muzułmanów?

Odpowiedź: W imię Boga, Najbardziej Miłościwego i Współczującego

Walaikum assalam,

Są tutaj dwie kwestie:

a) orzeczenie

b) rozumienie dwóch podstawowych koncepcji:

i) natura dobra i zła;

ii) natura naszego niewolnictwa wobec Boga.

A. Orzeczenie wykonywania dua za martwych nie-muzułmanów

Jest przydatne podsumowanie tej kwestii w dwóch wystąpieniach al-Mawsu`a al-Fiqhiyya (Kuwejt):

Poszukiwanie wybaczenia dla nie-muzułmanów:

Uczeni uznają, że poszukiwanie wybaczenia dla nie-muzułmanów jest zakazane. Jednakże, jeśli ktoś pragnie przebaczenia dla nie-muzułmanina z nadzieją, że zostaną oni muzułmanami, i dzięki temu będą mogli mieć przebaczone, to wtedy jest to dozwolone zgodnie z opinią uczonych szkoły Hanafickiej [f: Ponieważ rozumieją, że występuje zakaz poszukiwania dla nich wybaczania, podczas gdy oni zostali w stanie niewiary, którego Bóg nie wybaczy jeśli byli oni świadomi prawdy]

Modlitwa o łaskę dla nie-muzułmanów
Nawawi (Niech Bóg ma dla niego łaskę) stwierdził w jego al-Adhkar że jest dozwolona modlitwa dla odnalezienia dobrej drogi przez nie-muzułmanów, dobrego zdrowia, i tak dalej, co potwierdza Hadis Anas (Niech Allah będzie z niego zadowolony), “Prorok (Niech Allah go błogosławi i zapewni pokój) poprosił o wodę i otrzymał ją od żyda, więc Prorok (Niech Allah go błogosławi i zapewni pokój) powiedział do niego, ‘Niech Allah uczyni cię pięknym,’ dzięki czemu mężczyzna nie zobaczy siwych włosów aż do śmierci.”

Jednakże po ich śmierci, jest niedozwolone (haram) wykonywanie dua przebaczalnego dla nie-muzułmanina, Jedyny Bóg powiedział, “Nie jest dozwolone Prorokowi i wiernym modlitwa o wybaczenie dla niewierzących nawet jeśli byli bliską rodziną, ponieważ jest jasne, że są ludźmi na których czeka ogień piekielny.” [Qur’an, 9: 113]

Jest wiele Hadisów które o tym wspominają, i jest konsensus (ijma`) między uczonymi w tej kwestii. [al-Mawsu`a al-Fiqhiyya, Kuwejt]

Dzięki wykonywaniu dua Bóg daje im to, co jest dla nich najlepsze, lub to na co zasługują, nawet po śmierci, zwracając uwagę na ich starania wobec Boga, nie ma w tym nic złego. [Jeśli chodzi o los nie-muzułmanów w przyszłym życiu, jest to omawiane w kolejnej odpowiedzi, poniżej.]

B. Rozumienie dwóch kluczowych koncepcji

Aby zrozumieć zasady prawa Shariah, musimy zrozumieć dwa podstawowe koncepcje:

a) Natura dobra i zła;

b) Natura naszej niewoli wobec Boga.

Pierwszy koncept: Natura dobra i zła

Podejście sunnickiego Islamu jest takie, że dobro i zło nie jest determinowane przez powód, lecz tylko i wyłącznie przez objawienie, i z tego powodu jest znane tylko na podstawie prawa Shariah.

Zadaniem umysłu nie jest ocenianie co jest dobre, a co złe albo właściwe lub niewłaściwe, lecz zrozumienie i wdrożenie prawa Boga, tak jak zostało przedstawione w Shariah Proroka (Niech Go Bóg błogosławi i zapewni Mu pokój).

Zostało to wyjaśnione przez wielkiego 20-wiecznego Egipskiego uczonego zajmującego się metodologią (usul al-fiqh), Shaykh Abd al-Wahhab Khallaf, przetłumaczone przez Shaykh Nuh Keller w jego Zależności Podróżnika:

a1.0 WIEDZA O DOBRU I ZŁU

a1.1 (Abd al-Wahhab Khallaf:) Nie ma niezgody pomiędzy muzułmańskimi uczonymi, że źródłem prawa dla czynów odpowiedzialnych moralnie jest Najwyższy Bóg.

a1.2 Powstaje pytanie. Czy jest możliwe dla umysłu, nieprowadzonego przez wysłanników Boga i pisma święte, aby znał zasady, tak że ktoś kto nie przyjął słów Proroka będzie w stanie znać zasady Boga odnośnie jego czynów? Czy jest to możliwe?

a1.3 Pogląd Ash’aris, zwolenników Abul Hasan Ash’ari, jest taki, że umysł nie jest w stanie znać zasad Boga dotyczących moralności bez znajomości jego wysłanników i natchnionych pism.

Ponieważ umysły są w jawnej niezgodzie z czynami. Jeden umysł uznaje pewne czyny za dobre, a inny za złe. Co więcej, jedna osoba może mieć dwa różne spojrzenia na ten sam czyn. Kaprys często wygrywa z intelektem i postrzeganie czegoś jako dobre lub złe jest oparte na własnym widzimisię. Nie można więc stwierdzić, że czyn uważany przez umysł za dobry jest dobry w oczach Boga i zostanie przez niego nagrodzony, a czyn postrzegany przez umysł jako zły jest zły w oczach Boga i zostanie przez Niego ukarany.

a1.4 Podstawowym założeniem tej szkoły jest to, że dobro czynów moralnie odpowiedzialnych ludzi jest tym, co Ten który zesłał prawo nakazał zrobić lub na to zezwolił. Złe natomiast jest to, co Bóg uznał za złe, zakazując robienia tego. Dobre nie jest to co dana osoba postrzega jako dobre, tak samo złe nie jest to, co jest postrzegane przez kogoś jako złe. Wyznacznikiem dobra i zła, jeśli chodzi o tę szkołę jest Święte Prawo. (dis:W3).

a1.5 Zgodnie z tą szkołą, osoba nie jest moralnie zobowiązana przez Boga do robienia, bądź nierobienia czegoś, dopóki nie zaakceptuje Proroka i słów Boga. Nikt nie jest nagradzany za robienie czegoś, lub karany za nierobienie, bądź robienie czegoś, dopóki nie zaakceptuje wysłanników Boga.

Więc każdy żyjący w takiej kompletnej ignorancji, nie uznający Świętego Prawa Boga nie jest moralnie odpowiedzialny przed Bogiem za cokolwiek, i nie zasługuje ani na nagrodę, ani na karę.

I ci żyjący w okresie po śmierci proroka, i przed nadejściem kolejnego nie byli odpowiedzialni za cokolwiek i nie zasługują na nagrodę, ani na karę.

Ten pogląd znajduje potwierdzenie w słowach Boga.

“Nie karzemy, aż do momentu zesłania wysłannika” (Koran 17:15).

(.Ilm usul al-fiqh (y71) 96-98)

Drugi Koncept: Natura naszej niewoli wobec Boga.

Bóg wyjaśnił, że jedynym celem i sensem istnienia ludzkości jest oddawanie mu czci: “Stworzyłem dżinów i ludzkość tylko po to, aby mogli mnie czcić” (Qur’an, 51.56)

Podstawą kultu jest uległość. Raghib al-Isfahani wyjaśnił to tymi słowami, “Niewola (`ubudiyya) jest pokazywaniem uniżenia. kult (`ibada) jest bardziej dobitny, bo są to granice uniżenia, i nikt na to nie zasługuje poza Jedynym Wszechmocnym, którym jest Bóg. To dlatego powiedział, “Nie będziecie czcić nikogo poza Nim.” [Qur’an, 17.23]

Są dwa typy kultu: 1. Kult poprzez przymus [f: Jest to stan wszystkiego w odniesieniu do Stwórcy; 2. Kult poprzez wybór. [Jako niewola, są różne rodzaje, między innymi:] a) Osoba będąca dobrowolnie niewolnikiem. b) Osoba będąca niewolnikiem w rozumieniu egzystencji. Jest to niewola tylko i wyłącznie w odniesieniu do Boga. c) Ten który jest niewolnikiem poprzez realizowanie zaleceń Boga.

Niewola wobec Boga nie polega tylko i wyłącznie na modlitwie pięć razy dziennie i wykonywaniu innych czynności związanych z kultem. Polega to na powierzaniu Bogu wszystkich spraw, jako że to On polecił nam podążanie drogą Proroka (Niechaj Bóg go błogosławi i zapewni mu spokój) bo to w jego posłuszeństwu leży posłuszeństwo wobec Boga. Kierowanie się czynami Proroka zostało zachowane, tak jak obiecał to Bóg w prawie Shariah, jest to metodologia i rozumienie drogi Sunnizmu, jego uczonych, którzy są spadkobiercami Proroka i ci odnośnie których Bóg powiedział „Zawsze powinna być grupa w mojej społeczności, która zaświadcza prawdę, pozostaje bez wpływu tych którzy się im sprzeciwiają, dopóki dowództwo Boga przyjdzie i pokaże że są oni wobec tego stanowczy”

– Imam Bukhari opisał tę grupę w jego rozdziale jako, “Ludzi wiedzy.” Można wywnioskować, tak jak wyjaśniają to uczeni, z wielu wersetów z Koranu i hadisów, takich jak hadis Sayyiduna Mu`awiya, że wysłannik Boga (Błogosławieństwo i pokój z nim) powiedział, “Każdy komu Bóg dobrze życzy, ten dostaje umiejętność dobrego rozumienia (fiqh) religii.” [Bukhari and Muslim] Szczera służba wobec Boga, i to Bóg przypomniał nam “Ten kto słucha Boga i jego wysłannika, boi się Boga, i służy (Jemu): ten w rzeczy samej jest zwycięski.” [Qur’an, 24.52] Imam Nawawi (Niechaj Bóg obdarzy go łaską) powiedział w jego Majmu` Sharh al-Muhadhdhab: “Abul Qasim al-Junayd (Niechaj Bóg obdarzy go łaską) powiedział, “Szczera osoba zmienia się czterdzieści razy w ciągu dnia, podczas kiedy hipokryta pozostaje taki sam przez czterdzieści lat” Należy to rozumieć w taki sposób, że szczera osoba robi to co jest słuszne, zawsze kiedy widzi to co jest zgodne z prawem Shariah pod pewnymi warunkami, to robi to, i nie ulega niczemu innemu. Prorok (Niechaj Bóg go błogosławi i zapewni mu spokój) wykonywał modlitwy, post, jedzenie i picie, ubierał się, jeździł, uprawiał miłość z jego żonami, był poważny i zabawny, szczęśliwy i gniewny, łagodny w karaniu tych, którzy na to zasłużyli i tak dalej, zgodnie z tym co było możliwe w związku z czasem i okolicznościami (al-Majmu’ (y108),1.17- 18, z tłumaczenia Shaykh Nuh Keller’s Reliance of the Traveller, c2.6). Wassalam, Faraz Rabbani

Tłumaczenie: Dawid Dorobisz

Autor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.