ROZDZIAŁ 01. SZCZEROŚĆ I ZNACZENIE INTENCJI A TAKŻE WSZYSTKICH DZIAŁAŃ WIDOCZNYCH JAK I SKRYTYCH

Allah, Najwyższy, mówi (co znaczy):

{Zostało im nakazane tylko, aby czcili Boga, wyznając szczerze Jego religię – tak jak hanifowie odprawiali modlitwę i dawali jałmużnę. To jest religia prawdziwa} (Koran 98:5)

{Nie dosięgnie Boga ani ich mięso, ani ich krew, lecz dosięgnie Go wasza bogobojność. W ten sposób On podporządkował je wam, abyście głosili wielkość Boga za to, iż On was poprowadził drogą prostą. I zwiastuj radosną wieść dobrze czyniącym!} (Koran 22:37)

{Powiedz: „Czy wy ukrywacie to, co jest w waszych piersiach, czy wy to ujawniacie – wie o tym Bóg. On zna to, co jest w niebiosach, i to, co jest na ziemi. Bóg jest nad każdą rzeczą wszechwładny!} (Koran 3:29)

1. Przekazał Umar bin Al-Chattab, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Nagroda za uczynki uzależniona jest od intencji i każdy człowiek otrzyma nagrodę stosownie do jego zamiarów. Emigracja w imię Allaha oraz Jego Proroka będzie uznana jako taka, a emigracja dla doczesnych korzyści bądź też dla ożenku z kobietą, jego emigracja będzie dla tego, po co emigruje”.

(Al-Buchari i Muslim)

وعَنْ أَميرِ الْمُؤْمِنِينَ أبي حفْصٍ عُمرَ بنِ الْخَطَّابِ بْن نُفَيْل بْنِ عَبْد الْعُزَّى بن رياح بْن عبدِ اللَّهِ بْن قُرْطِ بْنِ

رزاح بْنِ عَدِيِّ بْن آَعْبِ بْن لُؤَيِّ بن غالبٍ القُرَشِيِّ العدويِّ . رضي الله عنه ، قال : سمعْتُ رسُولَ الله صَلّى

إنَّما الأَعمالُ بالنِّيَّات ، وإِنَّمَا لِكُلِّ امرئٍ مَا نَوَى ، فمنْ آانَتْ هجْرَتُهُ إِلَى الله ورَسُولِهِ » اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقُولُ

« فهجرتُه إلى الله ورسُولِهِ ، ومنْ آاَنْت هجْرَتُه لدُنْيَا يُصيبُها ، أَو امرَأَةٍ يَنْكحُها فهْجْرَتُهُ إلى ما هَاجَر إليْهِ

متَّفَقٌ على صحَّتِه. رواهُ إِماما المُحَدِّثِين: أَبُو عَبْدِ الله مُحَمَّدُ بنُ إِسْمَاعيل بْن إِبْراهيمَ بْن الْمُغيرة بْن برْدزْبَهْ

الْجُعْفِيُّ الْبُخَارِيُّ، وَأَبُو الحُسَيْنِى مُسْلمُ بْن الْحَجَّاجِ بن مُسلمٍ القُشَيْريُّ النَّيْسَابُوريُّ رَضَيَ الله عَنْهُمَا في

صَحيحيهِما اللَّذَيْنِ هما أَصَحُّ الْكُتُبِ الْمُصَنَّفَة

Komentarz:

Na podstawie innych hadisów dowiedzieliśmy się, że powodem powstania tego hadisu jest historia mężczyzny, który złożył propozycję małżeńską kobiecie zwanej Umm Qais, którą ona odrzuciła mówiąc, że powinien wyemigrować do Medyny, aby się z nią ożenić. A zatem, kiedy zrobił to specjalnie w tym celu (ożenku z nią), pobrali się. W związku z tym zajściem mężczyzna ten był nazwany między Towarzyszami Proroka „Muhadżir (emigrant) Umm Qais”. Na podstawie tego hadisu, uczeni zgodzili się, że prawdziwym powodem ludzkich działań jest nijjah (intencja) i każdy zostanie osądzony zgodnie z jego intencją, oraz że prawdziwa intencja)znajduje się głęboko w duszy i jest to pierwszy impuls do działania, którego nie należy wypowiadać na głos. Na podstawie przedstawionego hadisu staje się jasne, że ikhlas czyli szczerość jest wymogiem każdego czynu. Innymi słowy, intencją każdego dobrego uczynku powinno być zadowolenie Allaha, w przeciwnym razie nie zostanie on przyjęty.

2. Przekazała Aisza, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Armia zaatakuje Kabę i kiedy dotrze do pustyni wszystkich ich pochłonie ziemia”. Spytała: „Proroku, dlaczego wszystkich?”. Odpowiedział: „Ziemia pochłonie wszystkich, ale wstaną w Dzień Sądu Ostatecznego i zostaną osądzeni zgonie ze swoimi intencjami”.

(Al-Buchari i Muslim)

وعن أم المؤمنين أم عبد الله عائشة رضي الله عنها قالت‏:‏ قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ‏:‏ ‏”‏يغزو جيش الكعبة فإذا كانوا ببيداء من الأرض يخسف بأولهم وآخرهم‏”‏‏.‏ قالت‏:‏ قلت‏:‏ يارسول الله، كيف يخسف بأولهم وآخرهم وفيهم أسواقهم ومن ليس منهم‏!‏‏؟‏ قال‏:‏ ‏”‏يخسف بأولهم وآخرهم، ثم يبعثون على نياتهم‏”‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏.‏ هذا لفظ البخاري‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Oznacza to, iż każdy zostanie nagrodzony lub też ukarany stosownie do swoich celów i intencji. Ten hadis dowodzi również, że towarzystwo osób zdeprawowanych niesie ze sobą poważne zagrożenie. Wiedzę o tym, do kogo należała będzie armia, o której jest mowa w hadisie, i kiedy zaatakuje Kabę, należy tylko i wyłącznie do Allaha. Takie proroctwa należą do świata niewidzialnego. Ponieważ kwalifikują się one do cudów Proroka (pokój z nim), należy wierzyć w ich prawdziwość. Jest to bardzo istotne, ponieważ proroctwa zostały objawione przez Allaha.

3. Przekazała Aisza, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Nie ma emigracji po zdobyciu Mekki, tylko dżihad (walka w imię Allaha) i dobre intencje*. Jeśli więc jesteście wzywani do walki, walczcie”.

(Al-Buchari i Muslim)

وعن عائشة رضي الله عنها قالت قال النبي صلى الله عليه وسلم‏:‏ ‏ „‏ لا هجرة بعد الفتح، ولكن جهاد ونية، وإذا استفرتم فانفروا‏„‏

‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

* wyjasnienie An-Nawawiego słowa „intencja” – dobro wynikające z emigracji, gdy nie istnieje już taka potrzeba, ciągle może być osiągnięte przez dżihad i dobre uczynki.

Komentarz:

Kiedy kraj lub region staje się islamskim (dar-ul-islam) nie ma potrzeby przenosić się w inne miejsce. Jest to konieczne tylko w razie zamieszkiwania w kraju niemuzułmańskim (dar-ul-kufr), gdzie przestrzeganie zasad islamu jest trudne bądź też nawet niemożliwe. Z hadisu wynika również, że nie ma potrzeby emigracji z jednego kraju muzułmańskiego (dar-ul-islam) do drugiego.

4. Przekazał Dżabir bin Abdullah Al-Ansari, że uczestniczył w wyprawie w czasie której Prorok (pokój z nim) powiedział: „W Medynie są ludzie, którzy są z wami gdziekolwiek wyruszycie i jakąkolwiek przetniecie dolinę. Nie dołączyli do was osobiście tylko z powodu choroby”. Według innego przekazu „podzielą z wami nagrodę”.

(Muslim)

وعن أبي عبد الله جابر بن عبد الله الأنصارى رضي الله عنهما قال‏:‏ كنا مع النبي صلى الله عليه وسلم في غزاةٍ فقال‏:‏ ‏”‏إن بالمدينة لرجالاً ماسرتم مسيراً، ولا قطعتم وادياً إلا كانوا معكم حبسهم المرض‏”‏ وفى رواية‏:‏ ‏”‏إلا شاركوكم في الأجر‏”‏ ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏
‏(‏‏(‏ورواه البخاري‏)‏‏)‏ عن أنس رضي الله عنه قال‏:‏ رجعنا من غزوة تبوك مع النبي صلى الله عليه وسلم فقال‏:‏ ‏”‏ إن أقواماً خلفنا بالمدينة ما سلكنا شعباً ولا وادياً إلا وهم معنا، حبسهم العذر‏”‏‏.‏

Przekazał Bukhari od Anasa bin Malika, że wracali z bitwy pod Tabuk, gdy Prorok (pokój z nim) wspomniał: „W Medynie zostali ludzie, którzy towarzyszą nam duchowo na każdej drodze i w każdej dolinie. Zostali tam z ważnego powodu”.

Komentarz:

Na podstawie tego hadisu wiemy, iż jeśli intencja i duch dżihadu są obecne w sercu muzułmanina, gdy fizycznie nie może uczestniczyć w walce na drodze Allaha z ważnych przyczyn, zostanie nagrodzony tak, jak za czynny udział (w dżihadzie).

5. Przekazał Ma’n bin Jazid bin Achnas (on, jego ojciec i dziadek należeli do towarzyszy Proroka): Mój ojciec odłożył pewną sumę pieniędzy na jałmużnę i przekazał je pewnemu człowiekowi w meczecie. Poszedłem do tego człowieka i wziąłem pieniądze. Mój ojciec powiedział mi jednak „Nie było moją intencją dawać je tobie”. Poszliśmy więc do Wysłannika Allaha (pokój z nim), aby zasięgnąć jego opinii w tej sprawie. Powiedział do mojego ojca: „Jaziddzie zostałeś nagrodzony za swoje intencje”, a do mnie „Ma’n, masz prawo do tego co wziąłeś”.

(Al-Buchari)

وعن أبي يزيد معن بن يزيد بن الأخنس رضي الله عنهم، وهو وأبوه وجده صحابيون، قال‏:‏ كان أبي يزيد أخرج دنانير يتصدق بها فوضعها عند رجل في المسجد فجئت فأخذتها فأتيته بها، فقال‏:‏ والله ما إياك أردت، فخاصمته إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال‏:‏ ‏ „‏ لك ما نويت يا يزيد، ولك ما أخذت يامعن‏”‏ ‏(‏‏(‏رواه البخاري‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Ten hadis obrazuje, że jałmużnę (sadaqa) otrzymuje potrzebujący syn muzułmanina i nie ma potrzeby by ją zwracał, jeśli ojciec miał intencję przekazania jej zasługującej na nią osobie. Ofiarowujący dostanie nagrodę stosownie do swojej intencji (nijah). Jałmużna zostanie zakwalifikowana jako dobrowolna (nafli sadaqa) ponieważ obowiązkowa (zakat) nie może być przekazana osobom, które są zależne od ofiarodawcy. Dozwolone jest ustanowienie kogoś pośrednikiem jałmużny (wakil). Nie jest nieposłuszeństwem syna względem ojca, jeśli syn wystąpi o opinię prawną (wg prawa islamskiego) dotyczącą jakiejś kwestii. Inaczej ujmując wspólna dyskusja nad szariatem nie jest arogancją. (Fath Al-Bari, rozdział o zakacie)

6. Przekazał Sad ibn Malik: Prorok (pokój z nim) odwiedził mnie w roku Pożegnalnej Pielgrzymki ze względu na chorobę, o której sądziłem, że jest śmiertelna. Powiedziałem: „Wysłanniku Allaha, jak widzisz, jestem bardzo chory, a mam majątek i nie mam innych spadkobierców, poza córką. Czy mam oddać dwie trzecie mego majątku na jałmużnę?”. Prorok powiedział: „Nie”. Zapytałem: „Czy mam dać połowę ?”. Prorok powiedział: „Nie”. Potem rzekł: „Jedną trzecią, Sadzie, ale i jedna trzecia to za dużo. Lepiej abyś zostawił twoich spadkobierców bogatymi, niż biednymi, żebrzącymi. I Allah wynagrodzi cię za to, co wydajesz w intencji zadowolenia Allaha, nawet jeśli jest to garść pożywienia, które wkładasz do ust żony”. Powiedziałem: „Wysłanniku Allaha! Czy zostanę w tyle (w Mekce) po tym, jak moi Towarzysze wyemigrowali?”. Powiedział:, „Jeśli miałbyś zostać w tyle, zostaniesz wyniesiony i wywyższony za każdy uczynek, który spełnisz mając na celu zadowolenie Allaha. Mam nadzieje, ze będziesz żył długo, i przyniesiesz korzyść jednym ludziom, a innym zaszkodzisz. Allahu! Proszę dopełnij emigracji moich Towarzyszy i nie karz im zawracać”. Sad bin Chaula nie miał szczęścia. Wysłannik Allaha opłakiwał jego śmierć, jako ze Sad umarł w Mekce.

(Al-Buchari i Muslim).

وعن أبي إسحاق سعد بن أبي وقاص مالك بن أهيب بن عبد مناف بن زهرة بن كلاب بن مرة بن كعب بن لؤى القرش الزهرى رضي الله عنه، أحد العشرة المشهود لهم بالجنة، رضي الله عنهم، قال‏:‏ ‏ „‏ جاءنى رسول الله صلى الله عليه وسلم يعودنى عام حجة الوداع من وجع اشتد بى فقلت‏:‏ يارسول الله إني قد بلغ بى من الوجع ما ترى، وأنا ذو مال ولا يرثنى إلا ابنة لي، أفاتصدق بثلثى ما لي‏؟‏ قال‏:‏ لا، قلت‏:‏ فالشطر يارسول الله‏؟‏ فقال‏:‏ لا، قلت‏:‏ فالثلث يا رسول الله‏؟‏ قال الثلث والثلث كثير- أو كبير- إنك أن تذر ورثتك أغنياء خير من أن تذرهم عالة يتكففون الناس، وإنك لن تنفق نفقة تبتغى بها وجه الله إلا أجرت عليها حتى ما تجعل في فيّ امرأتك قال‏:‏ فقلت‏:‏ يارسول الله أخلف بعد أصحابي‏؟‏ قال‏:‏ إنك لن تخلف فتعمل عملا تبتغي بهوجه الله إلا ازددت به درجة ورفعةً، ولعلك أن تخلف حتى ينتفع بك أقوام ويضرّ بك آخرون‏.‏ اللهم امض لآصحابى هجرتهم، ولا تردهم على أعقابهم، لكن البائس سعد بن خولة‏”‏ يرثى له رسول الله صلى الله عليه وسلم أن مات بمكة‏.‏‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Mimo swojej miłości do Mekki, Towarzysze Proroka nie chcieli umierać w mieście, z którego wyemigrowali w imię Allaha. Z tego powodu Sad obawiał się śmierci w Mekce. Prorok (pokój z nim) modlił się o ukończenie emigracji Sada i wyrażał ubolewanie nad jego sytuacją. Sad zmarł w Mekce.

Wnioski: Hadis dowodzi, że w czasie choroby, która wydaje się być śmiertelną, chory nie może oddać więcej niż jedną trzecią majątku jako jałmużny. Potwierdza również, że mąż otrzyma nagrodę za to co przeznaczył na swoją żonę i dzieci. Chory może poinformować o swojej dolegliwości szukając wsparcia i prosić o suplikacje (dua) za siebie. Rozdający jałmużnę (sadaqah) dla zadowolenia Allaha, powinien zawsze przedkładać swoich najbliższych ponad innymi potrzebującymi.

7. Abu Hurajra przekazał, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Allah nie patrzy na wasze sylwetki ani wygląd, On patrzy na wasze serca i ocenia uczynki”.

(Muslim)

وعن أبي هريرة عبد الرحمن بن صخر رضي الله عنه قال قال رسول الله صلى الله عليه وسلم‏:‏
‏ „‏ إن الله لا ينظر إلى أجسامكم ، ولا إلى صوركم، ولكن ينظر إلى قلوبكم وأعمالكم‏”‏ ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Hadis podkreśla wagę szczerości i dobrych intencji, stąd istotnym jest, aby te dwie cnoty były rdzeniem szlachetnego czynu i serce powinno być wolne od wszystkiego, co niszczy wartość dobrych uczynków – hipokryzji, ostentacji, chciwości i innych rzeczy tego świata. Jako że prawdziwy stan znany jest jedynie Allahowi, prawdziwy stan uczynków będzie znany dopiero w Dniu Zmartwychwstania, kiedy każdy człowiek zostanie zapytany o nie przez Allaha. W życiu doczesnym każdy jest traktowany zgodnie z tym, co widoczne na zewnątrz, natomiast wnikliwa ocena pozostaje w gestii Allaha.

8. Przekazał Abu Musa Al-Aszari, że zapytano Proroka (pokój z nim) o tego, kto walczy na polu bitwy powodując się (kierując) dzielnością, zapałem (gorliwością) lub hipokryzją – co zostanie uznane za walkę na drodze Allaha? Odpowiedział: „Ten który walczy aby słowo Allaha (islam) pozostało najwyższym (górowało) jest uznawany za walczącego na drodze Allaha”.

(Al-Buchari i Muslim)

وعن أبي موسى عبد الله بن قيس الأشعرى رضي الله عنه قال‏:‏ سئل رسول الله صلى الله عليه وسلم عن الرجل يقاتل شجاعة، ويقاتل حميةً، ويقاتل رياء، أى ذلك في سبيل الله‏؟‏ فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم‏:‏ ‏ „‏ من قاتل لتكون كلمة الله هى العليا فهو في سبيل الله‏”‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Ponieważ oceniane będą intencje, ten będzie wojownikiem Allaha (mudżahid) kto walczy by imię Allaha było wysławiane.

9. Przekazał Abu Bakr Ath-Thaqafi, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Jeśli dwóch muzułmanów walczy przeciw sobie na miecze i jeden z nich zginie, obydwaj znajdą się w Piekle”. (Abu Bakr) zapytał: „Proroku, zrozumiałe, że stanie się tak z tym, który zabije, ale dlaczego z zamordowanym?”. Prorok odpowiedział: „Ponieważ był gotów zabić przeciwnika”.

(Al-Buchari i Muslim)

وعن أبي بكرة نفيع بن الحارث الثقفى رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال‏:‏ ‏”‏إذ التقى المسلمان بسيفيهما فالقاتل والمقتول في النار‏”‏ قلت يارسول الله، هذا القاتل فما بال المقتول‏؟‏ قال‏:‏ ‏”‏إنه كان حريصاً على قتل صاحبه‏”‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Hadis udowadnia, że każdy będzie ukarany za grzeszny zamiar (decyzję), którego mocne postanowienie posiada, do popełnienia którego przedsięwziął wszelkie niezbędne środki, nawet jeśli się to nie udało ze względu na niezależne przeszkody. Postanowienie różni się od inicjatywy (podszeptu) do złego, która jest wybaczalna ponieważ każdy jest odpowiedzialny za swoją decyzję. W hadisie wyjaśniono co stanie się, kiedy muzułmanie będą walczyć między sobą z powodu dumy i uprzedzeń, bez żadnych pobudek religijnych, ponieważ ostatecznie mogą zostać rozliczeni na podstawie swoich idżtihad (przykładowych opinii) którymi mogli się usprawiedliwiać.

10. Przekazał Abu Hurajra że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Nagroda za modlitwę mężczyzny w zgromadzeniu jest dwadzieścia parę razy większa niż (modlitwa w pojedynkę) w domu lub sklepie (bazarze). Kiedy ktoś wykona ablucję (wudu) doskonale i udaje się do meczetu jedynie z intencją modlitwy, za każdy jego krok jego nagroda wzrasta o jeden stopień i jeden jego grzech jest anulowany, aż dojdzie do meczetu. Kiedy do niego wejdzie, uznawany jest za modlącego się, dopóki (od wyjścia z meczetu) zatrzymuje go modlitwa; a aniołowie nie ustają w wznoszeniu za niego próśb do Allaha tak długo, jak pozostaje w miejscu modlitwy. Mówią: „Allahu, miej na nim litość, Allahu wybacz jego grzechy, Allahu przyjmij jego skruchę”, i dzieje się tak dopóki nie popełni mniejszej nieczystości”.

(Al-Buchari i Muslim).

وعن أبي هريرة رضي الله عنه قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ‏:‏ ‏”‏صلاة الرجل في جماعة تزيد على صلاته في سوقه وبيته بضعاً وعشرين درجه وذلك أن أحدهم إذا توضأ فأحسن الوضوء ثم أتى المسجد لا يريد إلا الصلاة، لا ينهزه إلا الصلاة، لم يخط خطوة إلا رفع له بها درجة، وحط عنه بها خطيئة حتى يدخل المسجد، فإذا دخل المسجد كان في الصلاة ما كانت الصلاة هى تحبسه، والملائكة يصلون على أحدكم ما دام في مجلسه الذى صلى فيه، ما لم يحدث فيه‏”‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه، وهذا لفظ مسلم‏)‏‏)‏‏.‏ وقوله صلى الله عليه وسلم‏:

Komentarz:

Ten hadis mówi o tym, że chociaż dozwolona jest modlitwa w domu lub na bazarze, to wartość modlitwy zbiorowej wykonanej w meczecie jest 25, 26 lub 27 większa, jak przekazano w innych hadisach.

11. Przekazał Abdullah bin Abbas, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Allah nakazał zapisanie czynów dobrych i złych. Potem wyjaśnił je (mówiąc, że) kto miał zamiar (intencję) spełnienia dobrego uczynku, ale nie zrobił tego, temu Allah zapisze to jako jeden pełny dobry uczynek, lecz, jeśli zamierzał i spełnił go, Allah zapisze mu za niego od dziesięciu do siedmiuset dobrych uczynków lub wiele więcej. Aczkolwiek, jeśli zamierzał postąpić źle, i zaniechał tego, Allah zapisze mu to jako jeden pełny dobry uczynek. Jeśli jednak zamierzał i postąpił tak, Allah zapisze mu to jako jeden zły czyn.

(Al-Buchari i Muslim)

وعن أبي العباس عبد الله بن عباس بن عبد المطلب رضي الله عنهما، عن رسول الله، صلى الله عليه وسلم، فيما يروى عن ربه، تبارك وتعالى قال‏:‏ ‏ „‏ إن الله كتب الحسنات والسيئات ثم بين ذلك‏:‏ فمن همّ بحسنة فلم يعملها كتبها الله تبارك وتعالى عنده حسنة كاملة، وإن هم بها فعملها كتبها الله عشر حسنات إلى سبعمائه ضعف إلى أضعاف كثيرة، وإن هم بسيئة فلم يعملها كتبها الله عنده حسنة كاملة، وإن همّ بها فعملها كتبها الله سيئة واحدة ‏”‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

To, co Prorok (pokój z nim) przekazał od Allaha jest nazywane qudsi (uświęcona tradycja). Są to hadisy, które zostały objawione Prorokowi (pokój z nim). Powyższy hadis określa ważność błogosławieństwa Allaha, którym obdarzy swoich wiernych poddanych w Dniu Sądu Ostatecznego.

12. Przekazał Abdullah bin Umar bin Al-Chattab, że Prorok (pokój z nim) powiedział: „Trzech mężczyzn, z tych, którzy żyli przed wami, wyruszyło (w podróż), aż nastała noc, a ponieważ dotarli do pewnej jaskini, schronili się w niej. Z góry spadla skala, blokując jej wejście. Powiedzieli: „Nic was nie uratuje, jak tylko prośby do Allaha przez wzgląd na zalety waszych prawych czynów”. Jeden z nich rzekł: „Allahu! Allahu! Miałem starszych rodziców i maleńkie dzieci, dla nich pracowałem jako pasterz. Kiedy wracałem do nich nocą, wydoiwszy (owce) dawałem mleko najpierw moim rodzicom, a potem dzieciom i niewolnikom. Pewnego dnia odszedłem daleko szukając pastwiska i nie wróciłem zanim zasnęli. Kiedy jak zwykle wydoiłem owce i przyniosłem mleko, oboje spali. Niemiłym było mi ich budzić, ale nie chciałem dać mleka najpierw dzieciom (przed rodzicami – przyp. tłum). Moje dzieci płakały z głodu u moich stóp, a ja czekałem z naczyniem w rękach aż (moi rodzice – przyp. tłum.) się obudzą. Kiedy obudzili się o świcie wypili mleko. Allahu! Jeśli uczyniłem to dla Twego zadowolenia, uwolnij nas nieszczęścia, którego przyczyną są skały”. Skała poruszyła się, ale niewystarczająco, by się wydostać. Drugi powiedział: „Allahu! Miałem kuzynkę, którą kochałem bardziej niż kogokolwiek innego (w innej narracji: jak tylko mężczyzna może kochać kobietę). Chciałem odbyć z nią stosunek (seksualny), lecz ona odmówiła. Pod silną presją w roku, w którym panował głód, przyszła do mnie. Dałem jej 120 dinarów pod warunkiem, że odda mi się. Zgodziła się, a kiedy już spotkaliśmy się (by odbyć stosunek) powiedziała: ‚Bój się Allaha i nie łam bezprawnie pieczęci’. Odszedłem od niej, mimo że namiętnie ją kochałem i zostawiłem jej pieniądze wcześniej ofiarowane. Allahu! Jeśli uczyniłem to dla Twojego zadowolenia uwolnij nas od sytuacji, w której się znajdujemy”. Skała odsunęła się trochę, ale nadal niewystarczająco, by się wydostać. Trzeci mężczyzna powiedział: ‚Allahu! Zatrudniłem kilku pracowników i zapłaciłem im wszystkim poza jednym, który odszedł wziąwszy należności. Zainwestowałem te pieniądze i interes świetnie się powiódł. Po długim czasie człowiek ten przyszedł do mnie i powiedział: ‚Sługo Allaha! Wypłać mi należność’. Odpowiedziałem: ‚Wszystko, co widzisz jest twoje – wielbłądy, bydło, kozy i niewolnicy’, lecz on rzekł: ‚Sługo Allaha! Nie kpij ze mnie’. Zapewniłem go, że nie żartuję, więc wziął wszystko i odszedł nie zostawiając niczego. Allahu! Jeśli uczyniłem to szukając Twojego zadowolenia, uwolnij nas”. Wtedy skała odsunęła się i swobodnie wyszli.

(Al-Buchari i Muslim)

وعن أبي عبد الرحمن عبد الله بن عمر بن الخطاب، رضي الله عنهما قال‏:‏ سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول‏:‏ ‏”‏ انطلق ثلاثة نفر ممن كان قبلكم حتى آواهم المبيت إلى غار فدخلوه، فانحدرت صخرة من الجبل فسدت عليهم الغار، فقالوا‏:‏ إنه لا ينجيكم من هذه الصخرة إلا أن تدعوا الله بصالح أعمالكم‏.‏ قال رجل منهم‏:‏ اللهم كان لي أبوان شيخان كبيران، وكنت لا أغبق قبلهما أهلاً ولا مالاً‏.‏ فنأى بى طلب الشجر يوماً فلم أرح عليهما حتى ناما فحلبت لهما غبوقهما فوجدتهما نائمين فكرهت أن أوقظهما وأن أغبق قبلهما أهلاً أو مالاً، فلبثت- والقدح على يدى- أنتظر استيقاظهما حتى برق الفجر والصبية يتضاغون عند قدمى- فاستيقظا فشربا غبوقهما‏.‏ اللهم إن كنت فعلت ذلك ابتغاء وجهك ففرج عنا ما نحن فيه من هذه الصخرة، فانفرجت شيئاً لا يستطيعون الخروج منه‏.‏ قال الآخر‏:‏ اللهم إنه كانت لي ابنة عم كانت أحب الناس إلىّ ‏”‏ وفى رواية‏:‏ ‏”‏كنت أحبها كأشد ما يحب الرجال النساء، فأردتها على نفسها فامتنعت منى حتى ألمّت بها سنة من السنين فجاءتنى فأعطيتها عشرين ومائة دينار على أن تخلى بينى وبين نفسها ففعلت، حتى إذا قدرت عليها‏”‏ وفى رواية‏:‏ ‏”‏فلما قعدت بين رجليها، قالت‏:‏ اتق الله ولا تفض الخاتم إلا بحقه، فانصرفت عنها وهى أحب الناس إلى وتركت الذهب الذى أعطيتها، اللهم إن كنت فعلت ذلك ابتغاء وجهك فافرج عنا ما نحن فيه، فانفرجت الصخرة غير أنهم لا يستطيعون الخروج منها‏.‏ وقال الثالث‏:‏ اللهم استأجرت أجراء وأعطيتهم أجرهم غير رجل واحد ترك الذى له وذهب، فثمرت أجره حتى كثرت منه الأموال، فجاءنى بعد حين فقال‏:‏ يا عبد الله أدّ إلى أجرى، فقلت‏:‏ كل ما ترى من أجرك‏:‏ من الإبل والبقر والغنم والرقيق‏.‏ فقال‏:‏ يا عبد الله لا تستهزئ بى‏!‏ فقلت‏:‏ لا أستهزئ بك، فأخذه كله فاستاقه فلم يترك منه شيئاً، اللهم إن كنتُ فعلت ذلك ابتغاء وجهك فافرج عنا ما نحن فيه، فانفرجت الصخرة فخرجوا يمشون‏”‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏

Komentarz:

Dozwolone jest błaganie przez uczynki, aczkolwiek branie kogoś za pośrednika by to czynił, jest innowacją w religii (din), której należy unikać z dwóch powodów: po pierwsze w prawie islamskim nie ma przesłanek ku temu, a po drugie jest to przeciwne praktykom chair-ul-qurun (najlepszych pokoleń – tego określenia używa się w odniesieniu do pierwszych trzech pokoleń muzułmanów, tych którzy żyli z Prorokiem (pokój z nim) i dwóch następnych. Rodzice mają pierwszeństwo w usługiwaniu, nawet przed żoną i dziećmi. Powstrzymywanie się od grzechu z obawy przed Allahem jest wysoce chwalebnym czynem. Robotnicy zawsze powinni być traktowani uczciwie. Jeśli ktoś płaci pracownikowi mniej niż mu się należy, powinien spłacić go w przyzwoity sposób. Każda prośba wypowiedziana szczerze i w prawdziwym uniżeniu jest spełniana przez Allaha. Allah pomaga czasem swym pobożnym sługom nawet w niezwykły sposób, który określa się mianem karamat (cudu lub fenomenu). Cuda prawych ludzi, tak samo jak cuda Proroka (pokój z nim), są prawdziwe, ale mają miejsce zależnie od woli Allaha.

Autor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.