Rosnąca tendencja, by piętnować muzułmanów jako niewierzących.

W Imię Boga Miłosiernego i Litościwego!

 

Cała chwała przynależna jest tylko Bogu, Panu wszystkich światów, a pozdrowienia i honory niech spoczywają na najszlachetniejszym z Proroków i Posłańców, naszym Proroku Muhammadzie, oraz na jego Rodzinie i Towarzyszach!

Zadziwiające zjawisko.

Niewłaściwy osąd

Ostatnimi czasy w społeczności muzułmańskiej rozpowszechniło się zjawisko określania innych wierzących muzułmanów jako niewierzących (kafir). Wielu ludzi ma bardzo lekki stosunek do określania innych jako niewiernych; wyrażenie „ty kafirze” stało się ostatnio niemalże normą. Takie rozluźnienie w słowach powoduje wiele udręk, grozi rozlewem krwi, narusza godność innych, sprzyja nieposłuszeństwu wobec rodziców i szkodzi więziom rodzinnym. Wielu takich ludzi ucieka się nawet do przemocy fizycznej, bezpodstawnie uważając za swój obowiązek korygowanie „niewłaściwych” doktryn Islamu. Wielu muzułmanów stało się ofiarą tego niepokojącego zjawiska, a przyczyna tkwi w religijnej ignorancji wielu wierzących oraz w taktycznych machinacjach osób, wyznających taki stosunek do anafemy. 

Czy dozwolone jest, by muzułmanin nazwał innego muzułmanina „niewiernym”?

Nie, jest to kategorycznie zabronione. Prorok (sallallahu alayhi wa salam) powiedział:

  • Ktokolwiek, kto powie do swojego brata „ty kafirze”, albo ma rację, albo te słowa odnoszą się do niego samego. (al-Buchari i Muslim).
  • Ktokolwiek powie o kimś, że jest on niewierzącym albo powie „jesteś wrogiem Boga”, a w rzeczywistości myli się, wtedy to oskarżenie wraca do niego samego. (al-Buchari i Muslim)

Jeżeli ktokolwiek określi kogokolwiek jako niewiernego, ma miejsce jedna z dwóch sytuacji: albo pomawiany jest rzeczywiście niewiernym, albo też pomawiający stał się niewiernym z powodu swojego oskarżenia. (Ibn Hibban w swoim dziele dotyczącym wiary).

 

Błędna opinia

Ale czy wśród muzułmanów nie ma ludzi, którzy swoimi działaniami powodują uznanie za niewiernych?

Każdy, kto wyznaje swoją wiarę stwierdzając, że nie ma boga prócz Allaha i że Muhammad jest Prorokiem Boga, kto stara się spełniać dobre czyny i unika złych, jest uważany za wierzącego.

Omar ibn al-Khattab powiedział: Prorok (sallallahu alayhi wa salam) powiedział: „Kto lubi czynić dobro i nienawidzi czynić zła, jest wierzącym”. Jeżeli ktoś nazywa swojego brata niewierzącym, a ten brat lubi czynić dobro i nienawidzi zła, to w takiej sprawie jakże bym chciał wiedzieć, dlaczego łatka niewiary okazuje się ważniejsza, niż świadectwo jego wiary. (Słowa Umara zostały przetłumaczone zgodnie z ich duchem, a nie dosłownie, ponieważ trudne było przekazanie ich dosłownego znaczenia).

Abu Sufyan powiedział: Spytałem się Dżabira: Czy kiedykolwiek zdarzało Ci się nazwać kogokolwiek spośród Ludu Kibly niewiernym? Odpowiedział: Nie. Spytałem się jeszcze: Albo politeistą?, na co odpowiedział: Szukam schronienia u Pana i przeraził się.  

 

Jednakże Allah powiedział (znaczenie): A ci, którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są niewiernymi. (Koran, 5:44). Czy nie oznacza to, że każdy przywódca, który nie wprowadza szariatu, jest niewierny, podobnie jak wszyscy, którzy popierają jego rządy?

Wierutna nieprawda. Taka interpretacja jest całkowicie niewłaściwa. Zarówno Towarzysze Proroka (sallallahu alayhi wa salam), Jego następcy oraz przeważająca większość uczonych interpretowała znaczenie tego wyrażenia „są niewiernymi” jako mniejszy stopień, niż apostazja; poważny grzech, który jednak nie wyłącza grzesznika z Islamu.

 Kto powiedział, że jest mniejszy stopień, niż apostazja?

Przekazał nam to Ibn ʿAbbās, Hudhayfah, Ṭāwūs, Mujāhid, Aḥmad b. Ḥanbal, Ibn ʿAbd al-Barr oraz tacy znani komentatorzy Koranu, jak Ibn Jarīr, Fakhr al-Dīn al-Rāzī, al-Baghawī, al-Khāzin, al-Qurṭubī i inni. (Szczegóły są omawiane w innych miejscach).

 

Dlaczego więc tak wielu szejchów i kaznodziei wciąż powtarza: „A ci, którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są niewiernymi”?

Należy uświadomić sobie, że ci, którzy głoszą tego rodzaju idee przyjęli za swoje dogmaty sekty charydżytów, a nie większości sunnitów.

W swojej książce al-Mufhim (Al-Mufḥimlima Ushkila min Talkhīs Muslim, Abū al-Abbās Ahmad al-Qurtubi, 2/116) imam al-Qurtubi stwierdza: Dosłowne znaczenie słów Najwyższego „A ci, którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są niewiernymi” jest często stosowane w argumentacji tych, którzy oskarżają innych o apostazję z powodu popełnianych czynów. Są to charydżyci, którzy jednakże nie mają dowodów na poparcie swoich słów.

W swoim komentarzu do Koranu al-Imam as-Sam’ani stwierdza: „…i wiedz, że charydżyci wysnuwają z tego wersu wniosek, że ktokolwiek nie rozsądza wg tego, co zesłał nam Allah, jest niewiernym, podczas gdy sunnici uważają, że zaniechawszy stosowanie szariatu nikt nie staje się apostatą”. 

 

Złudzenia niektórych kaznodziei

Czy obecnie istnieją tacy muzułmanie, którzy popełniają grzech wielkiego politeizmu (asz-Szirk al-Akbar), który wyklucza ich z Islamu?

Nie, nie ma takich muzułmanów, którzy popełniali by ten grzech i przez to zostali wykluczeni z Islamu.

Czy mamy na to dowody?

Słowa Proroka (sallallahu alayhi wa salam) przekazane przez ‘Uqbę ben ‘Amira: Zaiste, nie obawiam się, że gdy mnie nie będzie, popadniecie w politeizm, jednakże obawiam się, że będziecie walczyli między sobą o ziemskie dobra. (al-Buchari i Muslim).

Jak uczeni rozumieją ten hadis?

Przeważająca większość uczonych potwierdza dosłowne znaczenie tego hadisu – członkowie wspólnoty muzułmańskiej będą walczyli między sobą o dobra materialne, co doprowadzi do upadku Ummy. Jednocześnie odrzucają możliwość, że wspólnota, co do zasady, popadnie w grzech wielkiego politeizmu, dokładnie tak, jak Prorok (sallallahu alayhi wa salam) nam przekazał.

Wybitny uczony Ibn Abd al-Barr potwierdza w swoim dziele „Al-Tamhid”: … a ten, kto w stosunku do Ummy Muhammada obawia się tego, czego jego własny Prorok się nie obawiał, bez wątpienia popełnia wyraźny błąd. (Al-Tamhīd li māfī al-Muwaṭṭaʾmin al-Maʿānīwa al-Asānīd, str. 264).

Czy jednak Prorok (sallallahu alayhi wa salam) nie powiedział w hadisie przekazanym przez al-Buchariego i Muslima: „Nie minie nawet noc i dzień, i al-Lat i al-Uzza będą odbierały cześć”?

Tak, Prorok (sallallahu alayhi wa salam) powiedział tak, a hadis jest w pełni autentyczny. Jednak hadis nie kończy się w tym miejscu i ten fakt jest często ukrywany przez tych, kto cytuje go jako dowód na politeizm wśród muzułmanów. Nie cytują jego dalszej części i to jest jeden z przykładów na ich zakłamanie i wprowadzanie w błąd.

 Czy to w ogóle możliwe? Jak brzmi dalsza część hadisu?

Całość hadisu brzmi następująco: Aisza przekazała, że słyszała, jak Wysłannik Allaha (sallallahu alayhi wa salam) powiedział: „Nie minie nawet noc i dzień, i al-Lat i al-Uzza będą odbierały cześć”. Spytałam się więc: „Wysłanniku Allaha, myślałam, że ta kwestia została wyjaśniona, gdy Bóg zesłał nam werset „On jest Tym, który wysłał Swojego Posłańca z drogą prostą i religią prawdy, aby uczynić ją widoczną ponad wszelką religię, chociażby bałwochwalcy czuli do tego wstręt.” (Koran, 9:33). Odpowiedział: Z pewnością stanie się tak, jak Allah postanowił, ześle przyjemny wiatr i ktokolwiek ma w swoim sercu choć tyle wiary, ile waży ziarno gorczycy, umrze, pozostaną tylko ci, kto nie ma w sobie nic dobrego, i oni powrócą do religii swoich przodków. (Sahih Muslim)

Al-Lat i al-Uzza były bożkami czczonymi w okresie przedmuzułmańskim. Słowa Proroka (sallallahu alayhi wa salam) w wyraźny sposób ukazują, że kult tych bóstw nie powróci do czasu, aż nie odejdą z tego świata dusze wszystkich wiernych, co stanie się wówczas, gdy ukażą się znaki końca świata. Nic takiego nie miało miejsca w naszych czasach, ponieważ Wiara nie przestała istnieć.

 

Błędne spekulacje odnośnie do wiernych

Czy ci, którzy czczą mogiły, odprawiają wokół nich różne rytuały, jak np. okrążanie na podobieństwo okrążania Ka’aby, nie są politeistami?

Okrążanie grobów jest zakazane (haram), ale nie jest aktem politeizmu (szirk). Byłby to przejaw politeizmu, gdyby dana osoba okrążała grób, by oddawać cześć osobie tam pochowanej; tak się jednak nie dzieje. Ludzie, którzy wykonują taki rytuał, chcą poprzez niego przybliżyć się do Allaha. To jest czynność zakazana (haram) w szariacie, ponieważ Allah pozwolił wykonywać rytuał okrążania wyłącznie wokół Ka’aby.

 Tak, ale czy politeiści nie twierdzili podobnie w Koranie – że chcą się zbliżyć do Allaha? („My czcimy ich tylko dlatego, ażeby oni przybliżyli nas do Boga.”, Koran 39:3). Czy ci, którzy odprawiają rytuały okrążania mogił, chcą w podobny sposób zbliżyć się do Allaha?

Z całą pewnością nie. Jest między nimi ogromna różnica: politeiści wyraźnie potwierdzają, że oddają część bożkom, by w ten sposób zbliżyć się do Boga, podczas gdy nieuświadomieni muzułmanie, którzy dokonują rytuału okrążania mogił, nie wierzą (ani nie mają takiego zamiaru), że oddają cześć osobom pochowanym w tych mogiłach.

Należy także wziąć pod uwagę, że okrążenie jakiegoś przedmiotu niekoniecznie oznacza oddawanie mu czci. Muzułmanie okrążają Ka’abe, ale przecież nie oddają jej czci. Okrążenie jako rytuał uważane jest za oddawanie czci Allahowi (‘ibada) tylko i wyłącznie wtedy, gdy odbywa się dookoła Ka’aby, i nigdzie indziej. Podobnie ci, którzy rytualnie okrążają mogiłę, nie oddają tej mogile czci, lecz popełniają bid’a (innowacja), ponieważ rytuał okrążenia został ustanowiony wyłącznie w stosunku do Ka’aby. 

Czy są jeszcze inne dowody na to, że oddawanie czci czemukolwiek lub komukolwiek poza Allahem nigdy nie pojawi się na nowo wśród muzułmanów?

Tak, istnieje wiele innych dowodów, w tym dwa inne hadisy Proroka (sallallahu alayhi wa salam):

Z przekazu Jabira ben Abdullaha: Słyszałem, jak Prorok (sallallahu alayhi wa salam) powiedział: „Szatan stracił nadzieje, że wierni (musallun) będą go czcili na Płw. Arabskim. Jednakże nie ustaje w sianiu niezgody pomiędzy nimi”. (przekazane przez Muslima w “Sahih”)

Z przekazu Ibn Mas’uda: Wysłannik Allaha (SAW) powiedział: “Iblis stracił nadzieję na to, że bożkowi będą czczeni w kraju Arabów. Jednakże zadowoli się z twojej strony czymś o wiele mniejszym, to znaczy niegodnymi czynami, które doprowadzą do twojego zniszczenia” (przekazane przez al-Hakima w „Al-Mustadrak” i potwierdzone oraz zatwierdzone przez al-Dhahabi).

Jednakże wielu szejchów, kaznodziejów i „praktykujących” muzułmanów określa innych muzułmanów jako niewiernych i oskarża ich o szirk, politeizm. Jak to możliwe?

Ci, kto tak postępuje i uczynił z tego zasadę działania zbłądził i popełnia wyraźny błąd. Prorok (sallallahu alayhi wa salam) ostrzegał nam przed takim działaniem już 1400 lat temu. Hudhayfa powiedział:

„Wysłannik Allaha (sallallahu alayhi wa salam) powiedział: Zaprawdę, w stosunku do was obawiam się człowieka, który recytuje Koran, aż blask pojawi się na jego twarzy. Jest szczerym obrońcą Islamu, ale potem zmienia znaczenie Koranu w dowolną stronę; tym samym oddala się od Koranu, odsuwa Koran na bok.  Następnie idzie do swojego sąsiada z mieczem i oskarża go o politeizm (szirk). Hudhayfah kontynuuje: „Spytałem się „Proroku, który z nich jest bliższy oskarżeniu o politeizm? Oskarżający czy oskarżany?”. Prorok odpowiedział: Raczej oskarżający”.  (Przekazane przez Ibn Hibbana (81), al-Buchari w “Al-Tarikh al-Kabir” (2907) oraz al-Bazzara (2793)).

Jeżeli zgadzamy się co do tego, że wszelkie awantury i zabójstwa popełniane przez przedstawicieli fanatycznych ruchów w łonie gminy muzułmańskiej są wywołane oskarżeniami pod adresem innych muzułmanów o szirk (politeizm), czy oznacza to, że uczeni nie powinni reagować na przypadki łamania zasad szariatu i narastającą ilość godnych potępienia innowacji, które w pewnych społecznościach muzułmańskich zaczynają dominować? Jesteśmy obecnie świadkami zabójstw i przelewanie krwi tych muzułmanów, którzy są oskarżani o apostazję i politeizm – czy są to czyny bezpodstawne?

Rolą uczonych jest zachowanie zasad szariatu i ukazywanie na prawidłowe ich stosowanie. Jeżeli innowacje i przemoc dominuje w jakiejkolwiek społeczności, uczeni mają obowiązek poprawienia sytuacji. Należy jednak zawsze pamiętać o tym, że ktokolwiek zabije muzułmanina z wymienionych powyżej przyczyn bezwzględnie znajduje się sam w niebezpieczeństwie i popełnia bardzo poważny grzech. Jego grzech można porównać do zabójstwa wszystkich ludzi razem wziętych.  Allah powiedział: “ Z tego to powodu przepisaliśmy synom Izraela: „Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A ten, kto przywraca do życia człowieka, czyni tak, jakby przywracał do życia wszystkich ludzi.” Przyszli do nich Nasi posłańcy z jasnymi dowodami, potem jednak wielu z nich popełniało przestępstwa na ziemi.” (Koran, 5:32)

Wysłannik Allaha (SAW) powiedział: “Obraza wobec muzułmanina jest grzechem, a wala z nim jest równa apostazji” (al-Buchari i Muslim).

Niech Allah ochrania nas przed poważnymi grzechami, jakim są oskarżenia pod adresem innych muzułmanów o kufr (apostazję) i szirk (politeizm); niech Allah oczyści Swoją społeczność ze wszystkich niezgód, tych jawnych, i tych ukrytych.

 

Jak prawidłowo odnosić się do błędów popełnianych przez innych muzułmanów

Krytyka niewłaściwego zachowania i korygowanie błędów musi odbywać się w delikatny, uprzejmy i miły sposób. Taki przykład dał nam Prorok (sallallahu alayhi wa salam).

Co do zasady, społeczność muzułmańska znajduje się pod ochroną przed niewiarą i politeizmem. Każdy hadis, który zdaje się świadczyć o czymś przeciwnym, ma szczególny kontekst i ściśle określoną wymowę, nie znajduje także zastosowania w dzisiejszej sytuacji. 

Jeżeli ktokolwiek ma zamiar skrytykować czyjeś złe zachowanie lub wskazać na uchybienia, jakich się dopuszcza, powinien najpierw wyzbyć się wszelkich uprzedzeń pod adresem tego człowieka, wszystkich złych uczuć i negatywnych opinii względem jego działań i przekonań. Należy także uświadomić sobie, że złe uczynki nie dają prawa, by oskarżać tego, kto je popełniał, o kufr (apostazję) lub szirk (politeizm). Jeżeli tego wcześniej nie uczynimy, nasz zamiar poprawy czyichś złych czynów nie przyniesie zamierzonych skutków i okaże się płonny. 

Uczony musi przestrzegać standardów, jakie ustanowione zostały w nauce muzułmańskiej. Jednym z nich jest uznawanie i przestrzeganie wyspecjalizowania w jednej z dziedzin nauk islamskich. Specjalista zajmujący się hadisami nie może wydawać prawnie wiążących rozstrzygnięć (fatwa), jeżeli nie jest muftim. Podobnie tez mufti nie może podejmować kwestii w zakresie zaawansowanego idżtihadu (niezależnie decyzje na podstawie procesu wnioskowania), jeżeli nie posiada w tej dziedzinie odpowiednich kwalifikacji.

Chociaż kaznodzieje i religijni mówcy, którzy nie mają odpowiednich kwalifikacji lub pełnomocnictw (idżaza) w zakresie islamskiej jurysprudencji (fiqh), są zobligowani do pracy uświadamiającej i popularyzatorskiej wśród muzułmanów, nie mają jednak prawa do wydawania wiążących pinii odnośnie tego, co jest właściwe, a co nie. Nie każdy, kto wypowiada się w imieniu Islamu, jest wykwalifikowanym specjalistą.

Uznanie kogoś za niewiernego wymaga sądowego wyroku – jest to szczególnie poważne oskarżenie. Historycznie zwykli muzułmanie nigdy nie mieli prawa, by brać na siebie taką odpowiedzialność. Każdy muzułmanin, który troszczy się o swoją religię, powinien wystrzegać się możliwości popełnienia tak poważnego grzechu.

 

Wprowadzanie zmian i błędnych interpretacji

Wysłannik Allaha (sallallahu alayhi wa salam) powiedział:

„Ta wiedza będzie przekazywana z pokolenia na pokolenie przez ludzi rzetelnych – wyłączą oni z niej błędy ekstremistów, fałszywe twierdzenia kłamców i interpretacje ignorantów”. Niektórzy nie posiadali prawidłowego rozumienia i badali kwestie religijne w sposób, który nie korespondował z akademicką metodologią, jaką przekazali nam religijni przodkowie (as-salaf as-salih) i nie był w zgodzie z celami i wartościami Objawienia…

Cytują kilka wersetów z Koranu, które zostały objawione w odniesieniu do nie-muzułmanów, i stosują je w odniesieniu do muzułmanów…

Cytują wersety, które dotyczą wyjątkowych, pojedynczych sytuacji, a stosują je jako ogólne zasady…

Zmienili znaczenie słów Allaha w taki sposób, że doprowadzili do powstania i zakorzenienia w umysłach wielu muzułmanów takich idei, które zawierają w sobie poważne błędy; w rezultacie rodzą się zachowania i zwyczaje, które nie mają nic wspólnego z prawdziwą, rzeczywistą religia Islamu

 

Tłumaczenie: Kudajbergen

Źródło

 

 

 

Autor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.