Klucze do Tadabbur: Jak głęboko rozmyślać nad Koranem?

W imię Allaha Miłosiernego, Dawcy Miłosierdzia

Skarb zapisany jest jako Tadabbur

Koran jest „liną Allaha”1; kto się go chwyci, będzie zbawiony, a kto rozluźni swój uścisk, zostanie zniszczony. Koran jest także „duchem, który objawił”.2 Allah stworzył nasze ciała z ziemi i zadekretował, że ich pokarm będzie pochodził z ziemi. Podobnie stworzył nasze dusze z wyższego świata i zadekretował, że potrzebują pożywienia z tej wyższej sfery. On zesłał Koran, aby ugasić nasze dusze, aby nie wyschły, nie pękły i nie uschły. Koran jest także „światłem”3, bez którego człowiek nie jest zaznajomiony ze swoim Stwórcą, nie może odróżnić prawdy od fałszu i nie zdaje sobie sprawy z ogromnej różnicy między tym światem a zaświatami.

Wszystko to jednak pozostaje zależne od głębokiej, regularnej refleksji (tadabbur) nad przesłaniami Koranu. Polecenie upiększania naszego głosu w recytacji, zachęta do dziesięciu dobrych uczynków za recytowany list, a także do awansu do wyższej pozycji w Raju z każdym wersem, który zapamiętamy, mają nas do tego doprowadzić4. Taką refleksją może ktoś zgłębić tajemnice Koranu i odkryć jego najcenniejsze skarby. Najwyższy powiedział:

To jest Błogosławiona Księga, którą tobie objawiliśmy, [O Muhammad], aby głęboko zastanowili się nad jej wersetami i aby przypomnieli się tym, którzy posiadają zrozumienie5.                                                                      .

Litera sprawcza lām  w tym wersecie, przetłumaczona jako „żeby mogli”, informuje nas o podstawowej mądrości stojącej za objawieniem Koranu. Z pewnością samo czytanie i próby Koranu należą do najbardziej cnotliwych i satysfakcjonujących aktów uwielbienia, ale potencjał transformacyjny w słowach Allaha leży w splocie naszego intelektualnego i duchowego zaangażowania w Koran. Ten, kto tylko czyta lub słucha Koranu, nie zastanawiając się nad jego znaczeniem, może nie otrzymać od niego wskazówek. Allah, Wywyższony, powiedział: „Czy oni nie zastanawiają się więc głęboko nad Koranem, czy też mają zamki w swoich sercach?”6

W rzeczywistości nawet doświadczony recytator lub wykładowca Koranu, który nie zastanawia się nad jego znaczeniem dla własnego zbawienia, może spaść, by stać się jednym z najgorszych w Bożym stworzeniu. Prorok ﷺ powiedział nam, że pierwsze trzy osoby, które zostaną skazane w Dniu Zmartwychwstania, to filantrop, męczennik i doświadczony recytator. Jeśli chodzi o recytatora, On ﷺ (Prorok) powiedział:

On zostanie przyprowadzony, błogosławieństwa Allaha będą znane, a on je uzna. Allah powie: Co z nimi zrobiłeś? Mężczyzna powie: nauczyłem się wiedzy religijnej, nauczałem innych i recytowałem Koran ze względu na ciebie. Allah powie: skłamałeś, bo studiowałeś tylko po to, by można było powiedzieć, że jesteś uczonym, a recytowałeś Koran tylko po to, by powiedzieć, że jesteś recytatorem, i tak zostało powiedziane. Wtedy Allah nakaże mu ciągnąć go po twarzy, aż zostanie wrzucony do ognia piekielnego7                                                        .

Błagamy Allaha, w świetle Jego chwalebnej Twarzy, aby nigdy nie poddawał nas tak haniebnemu losowi.

Tadabbur jest zatem prawdziwym wyróżnikiem między ludźmi, którzy prowadzą samolubne życie, którzy symbolizują Koran na tym czy innym poziomie poprzez ich płytkie relacje z nim, a tymi, którzy mają obsesję na punkcie swojej miłości do Boskości. Ci ostatni pozostają u drzwi Jego słów, pukając raz za razem, pewni, że Miłosierny otworzy i przekaże im ze swoich skarbów to, czego ten świat po stokroć nigdy nie może im zaoferować. Żyją, aby zwiększyć swoją intymność z Jego boskimi przesłaniami i w oczekiwaniu na spotkanie Mówcy, w wyniku czego oddalają się od tego przejściowego świata. Sahl ibn ‘Abd Allah al-Tustari powiedziałby:

Znakiem kochania Allaha jest kochanie Koranu; znakiem kochania Koranu jest kochanie Proroka ﷺ i kochanie Sunny; znakiem umiłowania Sunny jest umiłowanie życia ostatecznego; znakiem miłości życia ostatecznego jest niechęć do życia doczesnego; oznaką niechęci do życia doczesnego jest tylko wyniszczenie z niego [jego] potrzeb i tego, co wybawi [go] w zaświaty8.                                                                                                                .

Stąd znaczący związek z Koranem (mianowicie poprzez tadabbur) wyznacza początek tej historii miłosnej, a wieczność z jej Źródłem jest wielkim finałem, gdzie On będzie ich gościł w miejscu, gdzie „żadne oko nigdy nie widziało, żadne ucho nie słyszało i to, co nigdy nie zaświtało w sercu żadnej osoby”9. Wielu uczonych uważa, że ​​po wypełnieniu zobowiązań żadna forma rytualnego nabożeństwa nie jest lepsza od recytowania Koranu i że przewyższa duʿāh (błaganie), dhikr (pamięć) i każda inna forma duchowego zaangażowania, która nie obejmuje Koranu.10 Ta preferencja do recytacji, oczywiście, nie dotyczy sytuacji, w których istnieje zastępujący współczesny obowiązek, takich jak ṣalah.

Szczerość z Koranem

Ludzie, którzy stoją przed objawionym przewodnictwem Allaha, należą do różnych klas pod względem ich szczerości; niektórzy uciekają w niechęci, chcąc pozostać w zaprzeczeniu zawartej w nim prawdzie, „jakby byli przestraszonymi osłami uciekającymi przed lwem”11. Formy samolubstwa, „jak osioł niosący mnóstwo książek”12. Trzecia klasa podchodzi do nich szczerze, spragnieni większej wiary i przewodnictwa, i tylko oni zostaną przez nią zgaszeni i uzdrowieni. Allah mówi: „I zsyłamy Koran to, co jest uzdrowieniem i miłosierdziem dla wierzących, ale nie zwiększa to niesprawiedliwych, z wyjątkiem strat.”13 Ten werset świadczy, jak powiedział Qatādah (rA), że „ nikt nie wstaje z zasiadania z Koranem, nie będąc wyniesionym lub zdegradowanym”14. Wynik zależy całkowicie od solidności ich wiary, ich aktualnego zdrowia duchowego i uwagi, jaką wnoszą na tę sesję. Dlatego bycie świadomym różnych stanów naszych serc pomoże nam określić stopień naszej gotowości na duchowe podniesienie się przez Koran. Ale nawet jeśli nie możemy jeszcze skorzystać z jego pełnej ulewy, nigdy nie powinniśmy lekceważyć tego, co nawet mżawka może wnieść do naszego życia.

W innym miejscu Allah mówi: „Zaprawdę jest to głębokie przypomnienie dla każdego, kto ma serce lub kto słucha, gdy jest obecny [umysłem]”15. Ibn al-Qayyim (rA) zauważa, że ​​ten werset ujmuje – w najbardziej zwięzły sposób – trzy czynniki niezbędne do tego, by cokolwiek miało na nie wpływ. Musi mieć wewnętrzną siłę uderzenia, jego „cel” musi być otwarty na stymulację lub wrażenie, a wszelkie przeszkody między siłą a uderzeniem muszą zostać usunięte. „W tym jest głębokie przypomnienie” odnosi się do wewnętrznej mocy narracji Koranu. „Dla każdego, kto ma serce” odnosi się do szczerego serca, które jest żywe i zdolne pojąć konsekwencje tego przesłania, jak powiedział Allah: „To jest tylko przypomnienie i jasna recytacja – aby ostrzec każdego, kto żyje”16. „kto słucha, gdy jest obecny [uważny]” odnosi się do uważności. Można się zastanawiać, jak rozumieć słowo „lub” w tym wersecie. Werset mówi, że Koran jest przypomnieniem dla tych, którzy mają serce „lub” tych, którzy słuchają. Wydaje się sugerować, że wymagane jest albo życie duchowe, albo uważność, ale nie jedno i drugie. Być może oznacza to, że niewierzący, którego serce nie jest jeszcze żywe, może nadal korzystać z Koranu poprzez szczere słuchanie jego przesłania, i że wierzący może mieć szczere serce, ale nadal nie odniesie korzyści, dopóki nie usunie przeszkód między nimi i Koran, takie jak rozproszenie uwagi lub grzech.17

Bycie szczerym w poświęcaniu Koranowi naszej niepodzielnej uwagi to coś więcej niż bycie zdyscyplinowanym i rozważnym. Kiedy ʿĀʾishah (rA) została zapytana o charakter Proroka ﷺ, odpowiedziała: „Jego charakterem był Koran; był zadowolony z tego, co aprobował, i niezadowolony z tego, co uważał za naganne”18. Zauważcie, że Koran w jego życiu nie ograniczał się do częstego recytowania jego czystym językiem ﷺ lub nabożnej pauzy, gdy tylko docierał do jego błogosławionych uszu ﷺ . To było zawarte w jego ramach etycznych, jego emocjach i zachowaniu.

Na potrzeby tego artykułu zbadamy, gdzie to wszystko jest zakorzenione: nasze podejście do czytania Koranu i niektóre najlepsze praktyki mające na celu poprawę naszego tadabbur.

 

Warunki spełnienia Tadabbur19

1. Detoksykacja duchowa

Zaprawdę, jest to szlachetny Koran, w dobrze chronionej Księdze; nikt go nie dotyka poza oczyszczonymi.20

Wielu egzegetów uważa to za aluzję do bezgrzesznych aniołów, którzy mają dostęp do al-Lawḥ al-Maḥfūẓ, pierwotnej tabliczki na niebie, gdzie Koran został po raz pierwszy zapisany. Większość prawników, nawet tych, którzy akceptują tę interpretację, wciąż cytuje ten werset dotyczący obowiązku bycia w stanie pełnej rytualnej czystości (ṭaharah) przed dotknięciem naszych kopii Koranu.21 Niemniej jednak uczeni tacy jak Imam al-Farra (rA) zasugerował tutaj inną genialną warstwę znaczenia, a mianowicie, że błogosławieństwa i słodycz Koranu mogą być osiągnięte tylko przez wierzących, którzy są oczyszczeni z niewiary.22 Podobnie Ibn al-Qayyim donosi, że Ibn Taymiyyah powiedział: „Jeśli anioły – które są istotami stworzonymi – nie mogą wejść do domu przez psy i wizerunki, jak więc poznanie Allaha, kochanie Go, słodycz pamiętania o Nim i wygoda bycia blisko Niego, mogą wejść do serca wypełnionego psami, pragnieniami i obrazami [światowych dążeń]?”23

W innym wersecie Allah (Potężny i Majestatyczny) mówi:

Odwrócę od Moich znaków tych, którzy postępują niesprawiedliwie z arogancją na ziemi. I nawet gdyby zobaczyli każdy znak, to i tak by w nie nie uwierzyli. Jeśli zobaczą Właściwą Drogę, nie pójdą nią. Ale jeśli zobaczą krętą ścieżkę, pójdą nią. Jest tak dlatego, że za kłamstwo uznali Nasze znaki i nie zważali na nie.24

Znaki (āyāt) Allaha są nie tylko obserwowane i doświadczane, ale także recytowane. Sufyan ibn ʿUyaynah (rA) wyjaśnia, że ​​część „odwrócenia ich od Moich znaków” obejmuje „usunięcie im zdolności zrozumienia Koranu”25. W tym duchu Ibn Qudamah (rA) również powiedział:

Recytator musi oczyścić się ze środków powstrzymujących zrozumienie, takich jak upieranie się przy grzechu, arogancja lub poddanie się swoim uprzedzeniom – ponieważ wszystko to powoduje, że serce ciemnieje i koroduje. Serce jest jak lustro, pragnienia są jak korozja, a koncepcje Koranu są jak obrazy, które odbijają się w lustrze. Trening duchowy, poprzez oczyszczenie go z [przeciwnych] pragnień, jest analogiczny do polerowania tego lustra26.

Grzechy zarażają serce, tak jak choroby zarażają ciało, a chore serce nie może korzystać z pożywienia, od którego zależy jego przetrwanie i dobre samopoczucie. Dlatego, jeśli chcemy zrozumieć przesłania Allaha i korzystać z nich poza intelektualnymi dyskusjami, musimy być zaangażowani w oczyszczanie naszych serc, które są naczyniami Koranu. Osiąga się to poprzez regularne odnawianie pokuty, szukanie Jego przebaczenia za nasze przeszłe zbrodnie, zaprzestanie grzechów, które obecnie zanieczyszczają nasze wnętrze i odświeżenie naszego postanowienia, by zadośćuczynić w nadchodzących dniach. Na koniec, powinniśmy włączyć do tego detoksu pokorne błagania do Allaha, które wyrażają naszą desperację i gorliwość, by ponownie zakwalifikować się do kierowania się Jego słowem, oraz nasze uznanie jego mocy inspirowania i przemieniania człowieka w niezwykły sposób. Nasz Prorok zachęcał nas wszystkich do nauczenia się w tym względzie świętej modlitwy, której zakończenie stwierdza:

O Allah… spraw, aby Koran stał się źródłem mojego serca, oświeceniem mojej piersi, ukojeniem mojego smutku i odejściem mojego niepokoju (Allāhumma… ij’al al-Qurʾana rabī’a qalbi, wa-nura cadri, wa-jala’a ḥuzni, wa dhahaba hammi).27

2. Poważne podejście do sacrum

W kilku fragmentach Koranu, Allah wspomina Swoje nakazy przeszłym narodom i prorokom, aby „trzymać się mocno Pisma”28, to znaczy z najwyższą powagą. W wersecie mekkańskim, przed zezwoleniem na fizyczny dżihad, Allah nakazuje Swojemu Prorokowi nie słuchać niewiernych i prowadzić dżihad z Koranem „i walczyć z nimi w wielkim dążeniu”29. Konieczność traktowania świętego jako takiego obejmuje to nie obchodzenie się z nim powierzchownie, tak jak można posługiwać się słowami przemijających istot stworzonych.

Trzymaj się mocno Pisma!

Część tego wymaga traktowania naszych sesji z Koranem, zwłaszcza tych przeznaczonych na tadabbur, jako na wpół formalnych okazji poprzez izolowanie ich przed każdym możliwym do uniknięcia rozproszeniem. W naszej erze technologicznej, która została zaprojektowana tak, aby odwracać uwagę w bezprecedensowy sposób, muzułmanie muszą wznosić w swoim życiu potężne mury wokół tego, co cenią, i stale wzmacniać te mury przed katapultami włamań urządzeń. Al-Suyūṭī (rA) powiedział: „Nie lubi się przerywać recytacji, aby z kimś porozmawiać. Al-Ḥalimi powiedział: „To dlatego, że słowa Allaha nie powinny być przezwyciężone słowami innych.” Al-Bayhaqi poparł to stanowisko następującą narracją w al-Ṣaḥiḥ: „Kiedy Ibn Umar zwykł recytować Koran , nie odezwał się w ogóle, dopóki nie skończy”30

Ta niepodzielna uwaga jest jedną z pereł mądrości, ponieważ recytacja Koranu w nocnych modlitwach ma wyższą zaletę; jest bardziej odległa od rozrywek i pozwala na większą szansę, aby język i serce zbiegały się w centrum uwagi.31 Jak Allah (swt) mówi: „Powstań [by modlić się] w nocy… Rzeczywiście, godziny nocne są bardziej sprzyjające [do uwielbienie]”32. Dla tych, którzy czują, że nie pamiętają wystarczająco dużo Koranu, aby to zastosować, wiedzcie, że Towarzysze Proroka – po raz pierwszy zostali poinstruowani, aby odprawiać nocne modlitwy w czasie, gdy bardzo mało Koranu zostało objawionego. . To wzmacnia, że ​​powtarzanie kilku wersetów może w rzeczywistości przynieść znacznie więcej korzyści, pozwalając na większą tadabbur niż czytanie większej liczby wersetów za jednym razem. Al-Ḥasan ur. Ali (ra) powiedział: „Ci, którzy byli przed wami, widzieli Koran jako przesłania od swego Pana, więc rozmyślali nad nimi w nocy i podążali za nimi w ciągu dnia”.33

Wreszcie, dla tych, którzy nie mogą jeszcze zrozumieć tych kilku wersetów, których zapamiętali, główni uczeni uznali za dopuszczalne trzymanie w ręku muṣḥaf podczas recytacji34. Współcześni uczeni rozszerzyli to ustępstwo również na przekłady, co oznacza, że ​​pozwolili, aby recytator posiadał tłumaczenie i spoglądał na nie (a nie wymawiał) podczas recytacji lub słuchania arabskiego.

Niezależnie od tego, czy recytujemy podczas modlitwy, czy poza nią, ta koncepcja powinna być zawsze na pierwszym miejscu i w centrum, gdy idziemy naprzód; Niewłaściwe jest recytowanie świętych słów Allaha podczas korzystania z urządzeń mobilnych, błądzenia oczami przy każdym intrygującym widoku lub podczas pogrążania się w śmiechu i zabawie. Uczeni sugerują, że recytator powinien również starać się unikać tadabbur, kiedy jest zmęczony fizycznie lub psychicznie. W swoim komentarzu do hadisu Proroka prosząc niektórych swoich Towarzyszy o recytowanie Koranu dla niego i mówiąc: „Lubię to słyszeć od innych”35 Imam Ibn Baṭṭal (rA) rozszerza mądrość takiego postępowania na inne istotne sytuacje, z którymi mamy do czynienia recytując Koran. Powiedział, że może to mieć na celu zmaksymalizowanie jakości tadabbur, ponieważ recytator może czasami być zbyt pochłonięty (z powodu zmęczenia, zamglonej pamięci lub z innego powodu) oddawaniem wersetów, aby żonglować tym wraz z nadrzędnym zadaniem refleksji nad im.36

Etykieta poprawnej recytacji

Pilnie przestrzegaj właściwych zasad recytowania Koranu, o których mówili nasi pobożni poprzednicy. Te podobne do ceremonii praktyki obejmują siedzenie z szacunkiem w pokornej postawie37,bycie nierozpraszanym przez głód lub przyczyny naturalne, zwrócenie się w stronę qiblah (kierunku modlitwy),38 zachowanie rytualnej 39 i fizycznej czystości40 oraz odświeżenie higieny jamy ustnej41. Ibn Mājah opowiada, że ​​ʿAli ibn Abi Ṭālib (rA) powiedziałby: „Twoje usta są korytarzami Koranu, więc odśwież je przez siwak (szczoteczka do zębów)”42.

Zapoznaj się ze znaczeniami

Zapoznaj się ze znaczeniem wersetów, które teraz wyrecytujesz. Allah (swt) potępił w Koranie tych, którzy zlekceważyli znaczenie ich Pisma, postanowili je recytować i w rezultacie odebrali swoją wiarę od spekulacji, mówiąc: „A wśród nich są niepiśmienni, którzy nie znają Pisma poza [pobłażania] pobożnym myśleniem, ale oni tylko zakładają”43. Ponieważ tadabbur obejmuje głęboką refleksję, a refleksja jest kwestią pogłębienia naszego zrozumienia, konieczne jest rozwinięcie podstawowego zrozumienia. Można to łatwo zrobić, konsultując się z wiarygodną księgą tafsīr (egzegezy). Imam al-Ṭabari (rA), znany pionier literatury tafsir, zwykł mawiać: „Podziwiam, jak ktoś, kto nie zna tafsiru, mógł cieszyć się Koranem”44. Przypomina nam, że spokój, jaki można znaleźć w Melodii Koranu nie może się równać z jej najprawdziwszym skarbem, który polega na delektowaniu się znaczeniami tych wersetów. Początkującym powinno wystarczyć godne zaufania tłumaczenie sunnickie.

Należy zauważyć, że zapoznanie się ze znaczeniami w ten sposób nie wystarczy do samodzielnego zagłębienia się w interpretację Koranu (tafsīr) lub wydobycia orzeczeń prawnych (fiqh). Ale tak jak niedopuszczalne byłoby, aby nie-eksperci wtrącali się w te wyrafinowane dyscypliny bez odpowiedniego przeszkolenia, niedopuszczalne byłoby również, aby przeciętny muzułmanin zaniedbywał tadabbur z założeniem, że nie są wyspecjalizowani w studiach nad Koranem. Niespecjalista wciąż jest zdolny do refleksji, liczenia siebie i duchowego przebudzenia poprzez Koran i musimy unikać każdego szeptu, który sugeruje inaczej. Ibn Ḥubayrah (rA) powiedział: „Wśród zwodniczych planów szatana jest jego wyganianie sług Bożych z tadabbur z Koranu, z powodu jego przekonania, że ​​przewodnictwo ma miejsce podczas tadabbur. Mówi więc: „Ta [praktyka refleksji] jest ryzykowna”, dopóki sam człowiek nie powie: „Nie będę mówił o Koranie z pobożnej ostrożności”.45

Tartīl

Jeśli chodzi o samą recytację, Koran i Sunna instruują nas, abyśmy recytowali w odmierzonym tempie (tartīl), które pozwala na wymowę każdej litery, upiększenie naszych głosów w melodyjnym śpiewie (taghannī) oraz wyartykułowanie Koranu (tajwīd). Wszystko to przyczynia się do projektu tadabbur, który badamy w tym artykule, ale trzeba powiedzieć, że te elementy prawidłowej recytacji są (na podstawowym poziomie) obowiązkiem każdego muzułmanina do nauczenia się. Wśród pierwszych muzułmanów rozumiano, że istnieje tu krzywa uczenia się, nawet dla kogoś biegle posługującego się językiem arabskim. Dlatego Prorok powiedział: „Osoba, która zmaga się z Koranem i ma trudności, ma prawo do podwójnej nagrody”46. wszyscy musimy zainwestować w dołączanie do klas i poszukiwanie nauczycieli, aby kształcili się w tym zakresie.

Ibn al-Jazarī (rA), wiodący autorytet w naukach koranicznych i qirāʾat, podsumowuje, że chociaż niektórzy uczeni uważali, że recytowanie więcej jest lepsze, ze względu na słynne „dziesięć dobrych uczynków na list”47 i inne teksty, jest to stanowisko zdecydowanej większości wcześniejszych i późniejszych pokoleń: „recytowanie mniej, ale z tartil i tadabbur jest lepsze, ponieważ celem jest zrozumienie Koranu i działanie zgodnie z nim, podczas gdy recytowanie i zapamiętywanie jest sposobem na uświadomienie sobie ten [cel] zrozumienia”48. Abū Ḥāmid al-Ghazāli (rA), po stwierdzeniu, że tartīl jest niezależnie chwalebnym aktem, nawet przy braku zrozumienia, powiedział: „Nie-arabski mówca, który nie może zrozumieć Koranu, powinien nadal recytować w spokojny i wyważony sposób, ponieważ jest to bardziej pełne czci i szacunku i ma większy wpływ na serce niż [recytowanie] paplaniny i pośpiech”49. Innymi słowy, to wszystko jest nieodłączną częścią naszej czci podejścia do sacrum w drodze do tadabbur.

W odniesieniu do recytowania Koranu w sposób słyszalny (jako domyślny) i melodyjny, Prorok podkreślił to mówiąc: „Osoba, która nie recytuje Koranu melodyjnie, nie jest z nas”50. Co ciekawe, uczeni ostrzegali przed daniem się zniewolić przez recytatorów o niezwykłych głosach, ponieważ to odstrasza cię od tadabbur na temat samego Koranu. Melodyjny tartīl służy do ułatwienia tadabbur, a nie do odwracania od niego uwagi, co niestety nie jest rzadkością. Jednak ta pułapka nigdy nie powinna przyćmić wagi regularnego słuchania Koranu. Al-Layth ibn Saʿd (rA) powiedziałby, że „miłosierdzie Allaha nie śpieszy się do nikogo tak szybko, jak do słuchacza Koranu”51. Następnie przytaczał na dowód tego szlachetny werset: recytuje się Koran, a potem słuchaj go i milcz, abyś mógł dostąpić miłosierdzia”52

3. Właściwy sposób myślenia

O czym powinienem myśleć, kiedy recytuję Koran? Czego powinienem szukać, podróżując przez Boskie przesłanie? Poniżej przedstawiamy mapę drogową naszych sesji tadabbur, która pomoże nam odzyskać nowe klejnoty przy każdym zagłębianiu się.

Uświadom sobie, co to znaczy wypowiadać słowa Boga. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak to możliwe, że bezsilna, zależna, ulotna istota, taka jak istota ludzka, mogłaby ponownie wypowiedzieć słowa Wszechpotężnego, Niezależnego, Wiecznego Stwórcy? Fakt, że Allah na to zezwolił, powinien być postrzegany jako łaska od Niego, której nigdy nie moglibyśmy zdobyć. Dlatego Allah powiedział: „Z pewnością sprawiliśmy, że Koran jest łatwy do zapamiętania. Czy jest więc ktoś, kto będzie uważny?”53 ​​O tym wersecie Ibn ʿAbbās (rA) powiedział: „Gdyby Allah nie ułatwił tego na językach dzieciom Adama, nikt ze stworzenia nie byłby w stanie wypowiedzieć słów Allah, Potężnego i Majestatycznego.”54

 

Docenienie faktu, że sam Allah pozwolił ci połączyć się i doświadczyć, Jego niepowtarzalna mowa ma zasadnicze znaczenie dla tadabbur. Kiedy Mālik ibn Dīnār (rA) kazał swoim uczniom recytować mu Koran, powiedział, kiedy zakończyli: „Słuchaj, co mówi Najbardziej Prawdomówny ze Swojego tronu”55. Niech waga tej rzeczywistości będzie twoją myślą początkową.

 

Sprawdź za każdym słowem. Warto zauważyć, że tadabbur pochodzi od słowa dubur, które oznacza tył czegoś. Allah, Stwórca naszych języków i ich wymowy, celowo wybrał to słowo w szczególności, aby opisać naszą idealną lekturę Jego księgi. Więc kiedy recytujesz, postaraj się zbadać, co kryje się za każdym słowem, i spędź długi czas, próbując to odkryć. Pewien mądry człowiek powiedział kiedyś, że orędzia Koranu są jak nasze rozmowy z przyjaciółmi; tajemnice są wymieniane z najbardziej lojalnymi dopiero po zbudowaniu zaufania. Prawie każdy praktykujący tadabbur może to potwierdzić: transformacyjne doświadczenia inspirowane tą Księgą są zarezerwowane dla tych, którzy są jej oddani, niekoniecznie dla tych, którzy mają więcej informacji na jej temat.

 

To, co zaskakuje wielu ludzi w wyjątkowej mocy tadabbur, to fakt, że wywołuje on objawienia, które po fakcie wydają się tak oczywiste. Dzieje się tak dlatego, że tadabbur nie polega na odkryciu jakiejś zaszyfrowanej prawdy w Koranie, ale raczej na zakwalifikowaniu się do niej. Pamiętaj, że Allah nazwał to Pismo „ʿaziz”, co ma kilka implikacji, w tym jest księgą „dumną”, księgą, która odmawia ujawnienia swoich sekretów tym, którzy poświęcają jej resztki swojego czasu i uwagi.

 

Obserwuj z lotu ptaka. Koran zawiera wiele nadrzędnych tematów i celów, o których powinniśmy pamiętać za każdym razem, gdy się zastanawiamy, takich jak doskonałość cech i działań Allaha, błogosławieństwo znajomości Jego doskonałych praw, archetypy dobrego i złego zachowania oraz opisy Raju i piekielnego ognia. To jedne z najczęściej powtarzających się tematów Koranu, o których czytelnik powinien pamiętać.

Powody, które stoją za objawieniem sury, są kolejnym pomocnym elementem w uchwyceniu jego ogólnego kontekstu. Ustalenie, czy sura jest mekkańską (ujawnioną przed migracją) czy medyńską (ujawnioną po migracji) ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji tadabbur56. Na przykład, mekkańskie sury powstały w atmosferze bałwochwalstwa, prześladowań i zamętu; dlatego napełniają czytelnika czystością wiary, optymizmem i wytrwałością. Sury z Medyny zstąpiły pośród narodzin państwa i modelowej społeczności; w związku z tym tworzą infrastrukturę dla stabilności, braterstwa i łagodzenia bolączek dobrobytu. Narracja koraniczna często płynie w sposób, który zakłada, że ​​czytelnik jest świadomy historii tła, co pozwala spojrzeć poza jej dosłowne znaczenia, niekoniecznie je ignorując. Na przykład Ibn ʿAbbās (rA) uznał, że Surat al-Naṣr przepowiedział nadchodzącą śmierć Proroka ﷺ, chociaż nie ma w nim bezpośredniego odniesienia do tego. Wywnioskował to z jego tonu i kiedy zostało ujawnione.

Inna perspektywa wysokiego poziomu, która z pewnością pomoże tadabbur, obejmuje badanie tematów lub głównych koncepcji konkretnych sur. Daje to głębsze poczucie kontekstu, co pozwala na łączenie kropek. Na przykład Sūrat al-Kahf oferuje wszystkie cztery historie jako uodpronienie przeciwko różnym próbom życia. Chłopcy w jaskini symbolizują proces prześladowań religijnych; właściciel dwóch ogrodów symbolizuje próbę bogactwa; podróż Mūsá (as) i al-Khiḍr symbolizuje próbę wiedzy; misja Dha al-Karnajna symbolizuje próbę władzy. I jako całość, ta sura została zidentyfikowana przez Proroka ﷺ jako środek ochrony przed największą próbą w historii ludzkości: al-Masīh al-Dajjal (Fałszywy Mesjasz).

 

Uświadom sobie, że słowo sura pochodzi od słowa sur (ogrodzenie lub brama), co powinno zwrócić naszą uwagę na fakt, że każda sura jest osobną wiązką połączonych ze sobą wersetów. Przyzwyczajenie się do dociekania, dlaczego te konkretne wersety (sūrah) zostały oddzielone od innych, otworzy przed tobą światy znaczeń, za pozwoleniem Allaha. Weźmy na przykład, że Surat al-Raḥman zaczyna się od imienia Allaha al-Raḥman (Najbardziej Miłosierny), a kończy na: „Błogosławione imię twego Pana”57. dwa bieguny (nawet wzmianka o ogniu piekielnym w tej surze) w świetle tego nowo odkrytego tematu: miłosierdzia Allaha.

 

Narysuj paralele. Każda cecha ludzi i każdy incydent w historii, o którym mówi nam Koran, ma swoje odpowiedniki w naszym życiu i czasach. Funkcją tadabbur jest ich wydobycie. Na przykład, zadaj sobie pytanie, dlaczego Allah (swt) zdecydował się zilustrować, że nawet Jego prorocy byli ludźmi, którzy stawiali czoła podjazdom pod górę i zmagali się z emocjami? Zastanów się, jak Koran po raz pierwszy oddaje strach przed Mūsą (as), kiedy dociera do błogosławionej doliny, a laska staje się wężem; ucieka i nie zawraca, dopóki Allah nie powie mu: „O Mojżeszu, nie bój się! Rzeczywiście, w Mojej obecności posłańcy się nie boją”58. Później staje on przed faraonem i strach wkrada się z powrotem do jego serca, ale tym razem pozostaje na swoim miejscu59. między morzem a nadciągającą armią, ale tym razem strachu przed Mūsą nie ma nigdzie. Zamiast tego mówi: „Nie! Mój Pan na pewno jest ze mną, [i] pokieruje mną”60

 

Tak jak musimy odnosić się do proroków w naszym tadabbur, powinniśmy również przeciwstawiać się im. Na przykład, kiedy Wuhayb ibn al-Ward recytował ten werset: „I [wspomina], kiedy Ibrahim wznosił fundamenty Domu, wraz z Isma’ilem, mówiąc: „Panie nasz! Przyjmij od nas” – płakał i mówił: „To jest przyjaciel Allaha, który buduje [największy] Dom Allaha, a jednak błaga, aby został przez niego przyjęty61”. zbyt często mają przedwczesne poczucie bezpieczeństwa, że ​​nasze skromne uczynki są godne akceptacji. Podobnie, gdy Ḥafṣ ibn Sulayman usłyszał kiedyś: „Czy nie rozszerzyliśmy dla ciebie [O Mahomecie] twojej piersi? Usunąłeś z ciebie grzechy, które obciążyły twoje plecy? A my podnieśliśmy dla ciebie twoją reputację?”, 62 zapłakał jak dziecko i powiedział: „O Ziyadzie, Wysłanniku grzechów Allaha, 63 obciążył mu plecy”, 64 mając na myśli to, czego powinniśmy oczekiwać od naszych grzechów?

Zauważenie paraleli, które kontrastują ze sprawiedliwymi i niegodziwymi, było również praktykowane przez naszych prawych poprzedników w ich tadabbur. Na przykład Allah (swt) mówi: „Idź [O Mūsá i Hārūn] do faraona, bo on naruszył. I powiedz mu miękkie słowo, może mu się przypomni albo przestraszy”65. Muʿādh (rA) zapłakał, słysząc, jak ktoś to recytuje i powiedział: „Mój Boże, to jest Twoja łagodność wobec tych, którzy mówią „Jestem bogiem”, więc co z nami, którzy świadczą, że jesteś prawdziwym Bogiem? To jest Twoja łagodność wobec tych, którzy mówią: „Jestem twoim Panem Najwyższym”, a co z nami, którzy mówią: „Uwielbiony jest mój Pan Najwyższy” [w każdym pokłonie]?”66

Zestawienie podobnych scen z całego Koranu i porównywanie ich ze sobą to kolejna forma rysowania paraleli. Na przykład Ibrahim (as) jest gotów bez wahania zarżnąć swojego syna, podczas gdy Izraelici niechętnie zarzynają wybraną przez siebie krowę. Tadabbur tylko wokół tej paraleli może przywrócić czytelnikowi to, na czym polega uległość w islamie: nie wielkość dowództwa, ale wielkość dowódcy. Każda ofiara to tylko szczegóły, a poddanie się serc (a w konsekwencji członków) określa sługę Boga.

Zastanów się nad swoimi osobistymi potrzebami. Koran przemawia do czytelnika na różne sposoby w różnym czasie. Nie wynika to z tego, że znaczenie Koranu jest arbitralne lub subiektywne, ale raczej z tego, że poprzez tadabbur zamanifestują się najistotniejsze implikacje fragmentu, aby zaspokoić konkretny problem lub potrzebę w naszym życiu osobistym. Rozważmy na przykład często powtarzane stwierdzenie w Sūrat al-Fātiḥah, „Właściciel Dnia Zmartwychwstania”67. Ten werset może służyć przełamaniu czyjejś arogancji, przegonieniu tchórzostwa i uzdrowieniu traumy. To ten sam werset, ale rozbrzmiewa w różnych ludziach lub w jednej osobie w różnych momentach ich życia, w sposób, który jest najbardziej terapeutyczny w ich warunkach. Ale kluczem jest tutaj introspekcja: skupienie się na własnych wadach i potrzebach, a następnie przekazanie ich Koranowi w celu ich rozwiązania. Walcz z chęcią zastanowienia się nad publikowaniem, zbieraniem i dyskutowaniem. Wcześni muzułmanie często ostrzegali swoich uczniów, że kiedy Allah daje komuś przebłysk świętej wiedzy, sprawdza, czy będą bardziej zainteresowani jej wdrażaniem (riʿāyah) niż mówieniem o niej (riwayah).

Wejdź w interakcję z Koranem

Na koniec, musimy dołożyć wszelkich starań, aby oczekiwać, że Koran nas poruszy. Tak jak mówi się nam, że Koran może przenosić góry, mówi się nam również, że niektórzy ludzie mają serca twardsze niż kamień.68 Dlatego też owocny tadabbur wymaga, aby świadomie starać się zmiękczyć to serce poprzez interakcję z Koranem.. Na przykład przed recytacją pouczono nas, abyśmy szukali schronienia. Allah (swt) mówi: „Więc kiedy [decydujesz] recytować Koran, szukaj schronienia u Allaha przed wyrzutkiem szatana”69. , przyznając, że jeśli On nie oczyści twego serca z rozproszenia, nawet Jego Księga nie przyniesie ci korzyści.

Podobnie, gdy recytujesz, szukaj okazji do pauzy i interakcji. Są słynne wersety sudżud al-tilawah, w których zaleca się, aby osoba, która się na nią natknie, zatrzymała się i upadła na twarz70. Allah mówi: „Czy podziwiasz ten motyw? A ty się śmiejesz i nie płaczesz? Trwając w nieuwadze?”71 Wiemy, że błogosławione oczy naszego Proroka często zalewały się łzami pod ciężarem Koranu, a Allah (swt) opisał wszystkich Swoich proroków jako płaczących w odpowiedzi na objawienie: „Kiedy recytowano im wersety Miłosiernego, padali pokłony, płacząc”72. Uczeni wyjaśniają, że godne pochwały jest przyjmowanie postawy płaczu (na osobności), jeśli nie można płakać, choćby z powodu niemożności odczucia wielkości ich obowiązków, słabości ich zaangażowania i powagi tego.73 Kiedy ʿUmar (rA) przeczytał ten poprzedni werset i upadł na twarz, ale nie mógł zmusić się do płaczu, słyszano, jak mówił do siebie z naganą: „To jest pokłon, a teraz gdzie płacz?”74

Istnieje również wiele wersetów, które uzasadniają błaganie, co jest kolejną okazją do interakcji i uczynienia twojego związku z Koranem żywym doświadczeniem. Kiedy Hudhajfah ibn al-Yaman spędził długą noc modląc się z Prorokiem ﷺ, opisał swoją recytację w następujący sposób:

Jego recytacja przebiegała bez pośpiechu. A ilekroć recytował wersety odnoszące się do chwały Allaha, wychwalał Go (mówiąc w stylu „Suban Allah al-Aẓim”, co oznacza: Chwalony jest Allah, Największy, ponad wszelką niedoskonałością). A ilekroć recytował wersety [z łaską], które uzasadniały błaganie, błagał. A ilekroć recytował wersety [ze strachem], które uzasadniały szukanie schronienia, szukał schronienia [u Allaha].75

Jako ostatni przykład, i na zakończenie modlitwą za nas i za każdego czytelnika, doniesiono, że ʿAbd Allah ibn Masud (rA) wyrecytował kiedyś: „I powiedz: Panie mój, pomnóż mnie w poznaniu”76. natychmiast, zatrzymał się i powiedział: „O Allahu, pomnóż mnie w wiedzy, wierze i przekonaniu”.77

***

Przypisy

1 Qur’an 3:103.

2 Qur’an 42:52, a reference to the Qur’an according to some exegetes.

3 Qur’an 64:8.

4 Jāmiʿ al-Tirmidhī, bk. 45, hadith 3162.

5 Qur’an 38:29.

6 Qur’an 47:24.

7 Ṣaḥīḥ Muslim, no. 1905.

8 Abū samid al-Ghazāli, Ijam ʿUlm al-Din, wyd. (Jeddah, Arabia Saudyjska: Dar al-Minhāj, 2011), 8:487.

9 Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, no. 3224; Ṣaḥīḥ Muslim, no. 2824.

10 Dyskusja toczy się wokół pogodzenia dwóch hadisów qudsi: „Kto jest zbyt zajęty Moją pamięcią, aby Mnie prosić, wtedy dam mu więcej niż to, co daję tym, którzy proszą” oraz „Kto jest zajęty Moją pamięcią od pamiętając o Mnie i prosząc, dam mu więcej niż to, co daję tym, którzy proszą. A cnota mowy Allaha nad mową innych jest jak cnota Allaha nad Jego stworzeniem”. Zobacz Yaḥyā ibn Sharaf al-Nawawī, al-Majmūʿ sharḥ al-Muhadhdhab lil-Shīrazī, wyd. Najīb al-Muṭī‘ī (Jeddah: Maktabat al-Irshad, 1980), 2:189.

11 Koran 74:50–51.

12 Koran 62:5.

13 Koran 17:82.

14 Abū al-Qāsim al-Baghawī, Matalim al-Tanzīl (Riyadh: Dār Tiba, 1990), 15:123.

15 Koran 50:37.

16 Koran 36:70.

17 Ibn al-Qayyim, al-Fawāʾid (Mekka: Dār ʿĀlam al-Fawā’id, 2008), 3–5.

18 Zgłoszone przez al-Bayhaqi w Dalāʾil al-nubūwah.

19 Uczeni dużo pisali na temat sposobów recytowania Koranu, z których większość obraca się wokół osiągnięcia najwyższego możliwego poziomu tadabbur. Niektórzy autorzy niezależnych książek na ten temat, takich jak książka Imama al-Nawawi al-Tibyan (przetłumaczona przez Musę Furbera, Etykieta z Koranem). Inni poświęcili temu tematowi rozdziały w swoich książkach, np. Imam al-Suyūṭī w al-Itqān (rozdział trzydziesty piąty o sposobach czytania Koranu) (Kair: Dār al-Ḥadīth, 2006), 2:302–31 ; Imam al-Ghazāli w swoim Isyah (Maniery czytania Koranu), 2:257-339; Mulla ‘Ali al-Qāri w Mirqat al-Mafātīh Sharḥ Mishkat al-Maṣabīh (Maniery Koranu) 1. wyd. (Bejrut: Dar al-Kutub al-ʿIlmīyah, 2001), 5:70-88.

20 Koran 56:77–79.

21 Takie jest oficjalne stanowisko czterech madhāhib (szkół) prawa islamskiego, ale dotyczyłoby to tylko arabskiego Koranu w formie drukowanej, a nie wersji elektronicznej, drukowanego tłumaczenia ani drukowanego arabskiego komentarza do Koranu.

22 Yahyá ibn Ziyad al-Farrāʾ, Manāni al-Qur’ān, 1. wyd. (Kair: Dar al-Misriyah lil-Ta’līf wa-al-Tarjama, 1983), 3:130. Imam al-Bukhāri miał taką samą opinię w swojej Ṣaḥīḥ (Księdze Tafsir).

23 Ibn al-Qayyim, Madarij al-sālikin, wyd. 2 (Bejrut: Dar al-Kitab al-Arabi, 1973), 2:418.

24 Koran 7:146.

25 Abū Jaʿfar al-Ṭabarī, Jamiʿ al-Bayan ʿan taʾwil ay al-Qurʾan (Tafsir al-Ṭabarī), 1. wyd. (Kair: Hadżar, 2001), 10:443.

26 Ibn Qudamah al-Maqdisī, Mukhtasar Minhaj al-Qāsidīn (Damaszek: Dār al-Bayan, 1978), s. 53–54.

27 Musnad Aḥmad, od Ibn Masʿūda, nr. 3704.

28 Koran 19:12.

29 Koran 25:52.

30 Jalāl al-Dīn al-Suyūṭī, al-Itqān fi ʿulūm al-Qurʾan (Kair: Dar al-Ḥadīth, 2006), 2:319.

31 Al-Nawawi, al-Tibyan fi а̄dab ḥamalat al-Koran, wyd. (Bejrut: Dar Ibn Ḥazm, 1996), 63-68.

32 Koran 73:2–6. Cytowane tłumaczenie jest bardziej zgodne z odczytami Ibn ʿĀmir i Abū ʿAmr وِطَاءً. Jednak znaczenie drugiego czytania, przyjętego przez resztę dziesięciu qurrā’, وَطْئًا oznacza „intensywny”. Oba odczytania są autentyczne i oba znaczenia są prawidłowym rozumieniem wersetu.

33 Al-Nawawi, al-Tibian, 54.

34 Al-Nawawi, al-Majmūʿ, 4:27–28.

35 Saḥīh al-Bukhari, BK. 63, hadis 73.

36 Ibn Cajar al-ʿAsqalani, Fatḥ al-Bāri fi sharḥ Ṣaḥīḥ al-Bukhari (Liban, Dar al-Maʿrifah, 1884), 9:94.

37 Al-Ghazāli, Izjam, 2:270.

38 Al-Nawawi, al-Tibian, 79.

39 Al-Nawawi, al-Tibian, 73–76.

40 Al-Nawawi, al-Tibian, 77-79.

41 Al-Nawawi, al-Majmūʿ, 2:190.

42 Sunan Ibn Majah, nr. 291; patrz także al-Nawawi, al-Tibyan, 72.

43 Koran 2:78

44 Yaqut al-Hamawi, Mudżam al-udabah, wyd. Ihsan Abbas, wyd. (Tunezja: Dar al-Gharb al-Islāmī, 1993), 6:2453.

45 Ibn Rajab al-Ḥanbali, Dhayl Habaqat al-Ḥanābilah, 1. wyd. (Riyadh: Maktabat al-‘Ubaykān, 2005), 2:156.

46 aḥīh muzułmanin, bk. 6, hadis 290.

47 Jamim al-Tirmidhi, nr. 2910.

48 Ibn al-Dżazarī, al-Nashr fi al-qiraʾat al-ʿashr (Bejrut: al-Maṭbaʿat al-Tujārīyah al-Kubrá, b.d.), 1:208–209.

49 Al-Ghazāli, Izjam, 2:278.

50 Saḥīh al-Bukhari, BK. 8, hadis 84.

51 Al-Qurṭubi, al-Jamiʿ li-aḥkām al-Qurʾan, wyd. Abd al-Muḥsin al-Turki, 1. wyd. (Bejrut: Muʾsassat al-Risālah, 2006), 1:18.

52 Koran 7:204.

53 Koran 54:1.

54 Ibn Kathir, Tafsir al-Koran, wyd. Sami al-Salamah, wyd. (Rijad: Dar Tiba, 1997), 7:478.

55 Abū ʿAbd Allāh al-Marwazī, Mukhtasar qiyam al-layl (Riyadh: Hadith Academy, 1988), 176.

56 Jest to najsłynniejsza z trzech opinii na temat definicji Koranu mekkańskiego i medyńskiego.

57 Koran 55:78.

58 Koran 27:10.

59 Koran 20:67.

60 Koran 26:62.

61 Ibn Kathir, Tafsir al-Koran, 1:427.

62 Koran 98:1–3.

63 Uczeni sunniccy jednogłośnie zgadzają się, że prorocy są nieomylni jeśli chodzi o niewiarę w Boga, popełnianie grzechów ciężkich i popełnianie grzechów mniejszych, które dyskredytują przesłanie. Co do mniejszych grzechów, niektórzy uczeni mieli możliwość popełniania ich przez proroków, jako części ich bycia człowiekiem, i że są im przebaczone. Inni uczeni utrzymywali, że nie były to grzechy, ale nazywali je, mimo że były automatycznie wybaczane z powodu zapomnienia itp. – również odzwierciedlały ich ludzką naturę.

64 Abū Nunaym al-Iṣfahāni, Cilyat al-awliyah, 1. wyd. (Liban: Dar al-Kutub al-ʿIlmīyah, 1988), 4:197.

65 Koran 20:43–44.

66 Al-Baghawi, Mandalim al-tanzil, 5:275.

67 Koran 1:4.

68 Koran 59:21 i 2:74.

69 Koran 16:98.

70 Al-Ghazāli, Iszam, 2:280.

71 Koran 53:59–61.

72 Koran 19:58.

73 Al-Nawawi, al-Tibian, 86–88; Al-Ghazali, Iszam, 2:279.

74 Al-Ṭabarī, Tafsīr al-Ṭabarī, 15:566–67.

75 Ṣaḥīh muzułmanin, nie. 242.

76 Koran 20:114.

77 Al-shabarani, al-Muʿjam al-kabir, nr. 8549.

 

Tłumaczenie: Zeinab Musa

Autor

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.