Islam i chrześcijaństwo takie, jakim widzi je biblia

PRZEDMOWA

Chrześcijaństwo i islam to dwie wielkie religie na świecie, każda z nich ma ponad miliard wyznawców. Chociaż mają one ze sobą wiele wspólnego, to jednak istnieje między nimi wielka przepaść. Jednym z głównych powodów jest brak wiedzy i właściwego zrozumienia wzajemnych poglądów. Musimy wszelkimi sposobami zbliżyć je do siebie, aby móc wspólnie czerpać korzyści z ich dziedzictwa.

Jednym z takich sposobów mogłoby być dla muzułmanina wyjaśnienie swemu chrześcijańskiemu bratu, że islam nie jest obcą religią, jak może on myśleć; jest on (islam – przyp. tłum.) bardzo biblijny, w takim sensie, że muzułmanie postępują za tym, czego nauczali wszyscy prorocy Boga (wymienieni w Biblii). To muzułmanie najściślej trzymają się nauk Jezusa Chrystusa (pokój z nim), przez co zasługują na to, by nazywano ich „prawdziwymi naśladowcami Jezusa Chrystusa”. To właśnie próbuje przekazać ta broszura.

W treści niniejszej broszury nie ma niczego oryginalnego. Jest to po prostu próba zebrania określonych wersetów i fragmentów Biblii, które uzasadniają twierdzenie muzułmanów, że islam nie jest nową religią, z nieznanymi poglądami i fundamentalnymi doktrynami. Cytaty tu zamieszczone pochodzą z New Revised Standard Version oraz New International Version[1]. Materiał ten był pierwotnie przygotowany jako przemowa dla dużej grupy chrześcijan z Filipin, pracujących w Bahrain; i alhamdulillah[2], został on dobrze odebrany. Dołączone zostały do niego dwa artykuły (oryginalnie opublikowane gdzie indziej) związane z tematem „Muhammad (pokój z nim) w Biblii”, jako uzupełnienie.

DISCOVER ISLAM z chęcią opublikowało tę prezentację w formie książki. To nie tylko pomoże obalać różne stereotypy istniejące w umyśle chrześcijanina, ale także da muzułmaninowi właściwe zrozumienie, w celu komunikowania się z chrześcijańskim bratem/siostrą. Oby Allah wynagrodził szejchowi Essamowi Eshaq i dr Lindzie Thayer za sprawdzenie szkicu i konstruktywne komentarze. Nic nie pochodzi od nas z wyjątkiem tego, w czym Allah dopomoże.

Nazwa islam, jej pochodzenie i znaczenie

 Kiedy człowiek rodzi się, nadaje mu się imię. Dzięki niemu może być on rozpoznawany i identyfikowany. Dowodem na posiadania tego imienia są ważne dokumenty. W ten sam sposób, by potwierdzić nazwę religii, powinniśmy poszukać dwóch rzeczy:

  • Poświadczenie tożsamości, tj. czy jest to rzeczywiście właściwa nazwa? Jeśli tak, gdzie jest to zapisane?
  • Kto ma moc poświadczania, tj. kto nadał tę nazwę?

Poświadczenie tożsamości:

 
„Islam” jest autentyczną nazwą tej religii objawionej przez Boga. Jest ona zapisana w świętej księdze islamu – Koranie.
 
{Religią (sposobem życia) prawdziwą w oczach Boga jest islam!} [Rozdział 3, werset 19]
 
{A od tego, kto poszukuje innej religii niż islam, nie będzie ona przyjęta; i on w życiu ostatecznym będzie w liczbie tych, którzy ponieśli stratę.} [3:85]
 
Osoba, która praktykuje islam, to „muzułmanin” (po arabsku muslim – przyp. tłum.). Rdzeń s-l-m występuje w języku arabskim w dwóch spokrewnionych ze sobą słowach. Języki arabski, hebrajski (język Starego Testamentu) i aramejski (którego używał Jezus, pokój z nim) należą do jednej rodziny.
 
 
Kto ma moc poświadczania?
Czy nazwę „islam” nadali sami muzułmanie, czy też Arabowie bądź inni ludzie, albo Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)? Bądź czy nazwa ta sama w sobie pojawiła się z biegiem czasu? Odpowiedź brzmi: Nazwy „islam” i „muzułmanie” nie zostały nadane przez nikogo innego, jak tylko przez samego Boga.
 
{Dzisiaj udoskonaliłem dla was waszą religię i obdarzyłem was w pełni Moją dobrocią; wybrałem dla was islam jako religię.} [5:3]
 
{…On nazwał was muzułmanami, niegdyś i obecnie…} [22:78]
 
Oto jeden z powodów, dla których nazwa „mahometanin” na określenie muzułmanina jest nie do zaakceptowania, nawet jeśli muzułmanie są naśladowcami Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Dlaczego ktoś miałby nazywać ich „mahometanami”, skoro oni mają już swą nazwę – „muzułmanie”?
 
Nazwa „islam” nie jest jedynie słowem identyfikującym, tak jak na przykład „ryba” – zwierzę morskie posiadające pewne cechy postrzegane jest jako „ryba”, jednak słowo „ryba” samo w sobie nie niesie żadnego znaczenia funkcjonalnego. W przypadku słowa „islam” jest inaczej. To nie tylko słowo identyfikujące, lecz także mające znaczenie funkcjonalne. Znaczenie tego słowa wyraża istotę poglądu i celu tej religii. Ma ono dwojakie znaczenie:
a – poddanie się woli Jednego Jedynego Boga, Boga Prawdziwego,
b – pokój (zawiera ten sam rdzeń co zwrot „as-salamu alejkum” oznaczające „pokój wam”) .
Te dwa znaczenia w rzeczywistości nie są traktowane oddzielnie; są one ze sobą związane. Dlatego najpełniejszym znaczeniem islamu jest „osiągnięcie pokoju poprzez poddanie się woli Jednego Prawdziwego Boga”.
 

2. Koncept islamu w Biblii

Czy słowo „islam” znajduje się w Biblii?

Nie znajdujemy takiego określenia z trzech głównych powodów:

  •  Jest to słowo arabskie, a Biblia którą mamy w ręku jest to angielskie (polskie – przyp. tłum.) tłumaczenie z greckiego i hebrajskiego;
  • „Islam” jest słowem przetłumaczalnym. Skoro niesie ze sobą jakieś znaczenie, można je przetłumaczyć;
  • Wiele obecnych religii identyfikowanych za pomocą nazw kończących się na „izm/yzm” bądź „stwo”, nie istniało w czasach biblijnych. Była wówczas albo religia polegająca na posłuszeństwie Jednemu Jedynemu Bogu, albo bałwochwalstwo. Ludzie byli albo wierzącymi w Jednego Boga, albo poganami.

Oczywiście gdybyśmy chcieli znaleźć słowo „islam” w Bibilii, musielibyśmy szukać jedynie jego przetłumaczonego znaczenia.

 

(a)  „Poddanie się woli Jednego Prawdziwego Boga”

Co oznacza tu słowo „poddanie”? Oznacza ono całkowite posłuszeństwo, z oddaniem i ochotą. W terminologii biblijnej oznacza to „zachowywanie przykazań” lub „spełnianie woli Boga”. Określenia te znajdujemy w wielu miejscach w Biblii, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Oto przykłady:

1. W Starym Testamencie czytamy o tym, czego Bóg wymaga od Swoich ludzi:

A teraz, Izraelu, czego żąda od ciebie Pan, Bóg twój? Tylko tego, byś się bał Pana, Boga swojego, chodził wszystkimi Jego drogami, miłował Go, służył Panu, Bogu twemu, z całego swojego serca i z całej swej duszy, strzegł poleceń Pana i Jego praw, które ja ci podaję dzisiaj dla twego dobra. (Pwt 10,12-13)

Te wersety jasno wskazują, że Bóg wymaga:

  1. by się Go obawiać,
  2. by podążać Jego ścieżkami,
  3. by Go miłować,
  4. by Mu służyć całym sercem i duszą,
  5. by zachowywać Jego przykazania.

Jedynym zdaniem zawierającym w sobie wszystkie powyższe punkty jest: „Całkowite poddanie się woli Boga z oddaniem i ochotą”. Arabskie słowo „islam” ma takie właśnie znaczenie.

Skoro Bóg jest uczciwy i sprawiedliwy, nie będzie On wymagał od Izraelitów czegoś innego niż od Arabów, Amerykanów czy Hindusów, albo Filipińczyków. Jest On Bogiem dla wszystkich ludzi na świecie; jest Stwórcą wszystkiego. Jasnym jest zatem, że Bóg chce, aby człowiek był dla Niego nikim innym jak tylko „muzułmaninem”.

2. Co więcej, Bóg chce, by człowiek był „muzułmaninem” na wskroś, w każdej chwili, niezależnie od tego, gdzie się znajduje – zgodnie z tym, co czytamy w „Wielkim Przykazaniu”:

Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Panem jedynym. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Niech pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję. Wpoisz je twoim synom, będziesz o nich mówił przebywając w domu, w czasie podróży, kładąc się spać i wstając ze snu. Przywiążesz je do twojej ręki jako znak. Niech one ci będą ozdobą przed oczami. Wypisz je na odrzwiach swojego domu i na twoich bramach. (Pwt 6,4-9)

To samo przesłanie głosili pozostali Prorocy Boga. Oto przykłady:

3. Dawid rzekł, pouczając swego syna – Salomona:

Ja wyruszam w drogę [przeznaczoną ludziom na] całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem! Będziesz strzegł zarządzeń Pana, Boga twego, aby iść za Jego wskazaniami, przestrzegać Jego praw, poleceń i nakazów, jak napisano w Prawie Mojżesza, aby ci się powiodło wszystko, co zamierzysz, i wszystko, czym się zajmiesz. (I Krl 2,2-3)

4. Salomon, zwracając się do zgromadzenia izraelskiego:

Niech wszystkie ludy świata dowiedzą się, że jedynie Pan jest Bogiem, a innego nie ma. Niech więc serce wasze będzie szczere wobec Pana, Boga naszego, abyście postępowali według Jego praw i przestrzegali Jego nakazów, jak jest w dniu dzisiejszym. (I Krl 8,60-61)

5. Samuel, zwracając się do swego ludu:

Jeśli będziecie się bali Pana, służyli Mu i słuchali Jego głosu, nie sprzeciwiali się nakazom Pana, jeśli będziecie tak wy, jak i wasz król, który nad wami panuje, szli za Panem, Bogiem waszym [wtedy Pan będzie z wami]. Ale jeżeli nie będziecie słuchać głosu Pana i sprzeciwiać się będziecie Jego nakazom, ręka Pana będzie przeciw wam, podobnie jak była przeciw waszym przodkom. Bójcie się jedynie Pana, służcie Mu w prawdzie z całego serca: spójrzcie, jak wiele wam wyświadczył. (…) Lecz gdybyście trwali w przewrotności, zginiecie tak wy, jak i wasz król. (I Sam 12,14-15;24)

6. Jozue rzekł na pożegnanie:

Jozue odpowiedział ludowi: Wy jesteście świadkami przeciw samym sobie, że wybraliście Pana, aby Mu służyć. I odpowiedzieli: Jesteśmy świadkami. Usuńcie więc bogów obcych spośród was i zwróćcie serca wasze ku Panu, Bogu Izraela. I odrzekł lud Jozuemu: Panu, Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego chcemy słuchać. (Joz 24,22-24)

W Nowym Testamencie zauważamy, że Jezus (pokój z nim) nauczał tego samego – by zachowywać przykazania i spełniać wolę Boga, tzn. poddać się woli Boga. Przykłady:

7. Życie wieczne poprzez poddanie się nakazom Boga:

A oto podszedł do Niego pewien człowiek i zapytał: Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne? Odpowiedział mu: Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania. (Mt 19,16-17)

8. Królestwo niebieskie poprzez poddanie woli Boga:

Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. (Mt 7,21)

9. Użyte jest nawet słowo „poddanie”:

Bądźcie więc poddani Bogu, przeciwstawiajcie się natomiast diabłu, a ucieknie od was. (Jk 4,7)

10. Jak pięknie Jezus (pokój z nim) określił swą „islamską” misję:

Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. (J 4,34)

11. Jak pokornie Jezus (pokój z nim) okazał swe poddanie Bogu!

Ja sam z siebie nic czynić nie mogę. Tak jak słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy: nie szukam bowiem własnej woli, lecz woli Tego, który mnie posłał. (J 5,30)

12. Jezus (pokój z nim) postrzegał muzułmanów jako swych braci i siostry:

Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten mi jest bratem, siostrą i matką. (Mt 12,50)

 

(b) „Pokój”

Słowo „pokój” posiada wiele znaczeń – pokój ze Stwórcą, pokój umysłu, pokój w sercu, w społeczeństwie, itp. Takie znaczenie słowa „islam” zdaje się nie występuje tak często jak to pierwsze. Oto niektóre z wersetów, które wskazują na takie tłumaczenie.

Dziełem sprawiedliwości będzie pokój, a owocem prawa – wieczyste bezpieczeństwo. (Iz 32,17)

Prawość jest efektem zachowywania przykazań (Pwt 6,25), a pokój jest efektem prawości. Słowo „pokój” jest znaczeniem słowa „ISLAM” w sensie „wiecznego spokoju, pewności, zaufania i pewności”, tzn. zbawienia. 

Praktyki islamu w Biblii

Zakładając, że „ISLAM” nie jest nową religią, oraz że wszyscy Prorocy Boga, włącznie z Jezusem (pokój z nim), oraz ich wierni naśladowcy byli „MUZUŁMANAMI”, to nasuwa się pytanie, czy wierzenia i praktyki islamskie także znajdujemy z Biblii? Sprawdźmy.

(a) ISLAMSKIE WYZNANIE WIARY:         

Islam naucza o prawdziwym monoteizmie. Najbardziej fundamentalnym wierzeniem w islamie jest Jedność Boga, bez przypisywania Mu „partnerów” czy uznawania kogoś, kto dzieli z Nim Boskość. Bez tego nie ma islamu. Islamskie kredo wyraża się prostym, lecz wiele znaczącym oświadczeniem: Nie ma bóstwa poza Jedynym Prawdziwym Bogiem (Allahem), a Muhammad jest Wysłannikiem Boga.

Każdy, kto wierzy w to oświadczenie jest „muzułmaninem”. To wyznanie wiary składa się z dwóch części:

i)    Pierwsza część dotyczy Boskości, Władzy i Suwerenności Jednego i Jedynego Boga, iż tylko On jest Stwórcą, Podtrzymującym, Zbawicielem, Odkupicielem i Bogiem; i nie ma poza Nim innego.

ii)   Druga część dotyczy środka przekazu pomiędzy Stwórcą a ludźmi, czyli „misji proroczej”. Muzułmanin musi wierzyć w Wysłannika Boga i stosować się do jego nauk, gdyż jest to jedyna droga prowadząca do Boga.

Wspomnieliśmy wcześniej, że islam był religią wszystkich proroków Boga. Skoro tak, to islamskie wyznanie wiary przed nadejściem Proroka Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powinno zawierać:

– wiarę w Jednego Prawdziwego Boga, czyli że nikt nie jest godny czci z wyjątkiem Niego,
– wiarę w ówczesnego Wysłannika Boga jako jednego z Proroków. 

 i) Wiara w Jednego Prawdziwego Boga ukazana w Biblii

 Oznacza to czysty monoteizm, którzy pozostaje cały czas niezmienny. Przykłady:

1.     Pierwsze z Dziesięciu Przykazań: Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. (Wj 20,2-5)

2.  Niech wszystkie ludy świata dowiedzą się, że jedynie Pan jest Bogiem, a innego nie ma. (I Krl 8,60)

3.  Poznaj dzisiaj i rozważ w swym sercu, że Pan jest Bogiem, a na niebie wysoko i na ziemi nisko nie ma innego. (Pwt 4,39)

4.  … abyście mogli poznać i uwierzyć Mi, oraz zrozumieć, że tylko Ja istnieję. Boga utworzonego przede Mną nie było ani po Mnie nie będzie. Ja, Pan, tylko Ja istnieję i poza Mną nie ma żadnego zbawcy. (Iz 43,10-11)

5.  Czyż nie Ja jestem Pan, a nie ma innego Boga prócz Mnie? Bóg sprawiedliwy i zbawiający nie istnieje poza Mną. Nawróćcie się do Mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem Bogiem, i nikt inny! Przysięgam na Siebie samego, z moich ust wychodzi sprawiedliwość, słowo nieodwołalne. Tak, przede Mną się zegnie wszelkie kolano, wszelki język na Mnie przysięgać będzie. (Iz 45,21-23)

6.  … Ja jestem Bogiem i nie ma innego, Bogiem, i nikogo nie ma jak Ja. (Iz 46,9)

7.   Jezus (pokój z nim) powiedział to samo: … Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. (Mk 12,29)

 

ii) Wiara w Wysłannika Boga ukazana w Biblii:

To wierzenie zmieniało się z czasem, w zależności od konkretnej, ukazującej się wówczas misji proroczej. Dlatego w czasach Mojżesza (pokój z nim) wyznanie wiary brzmiałoby:

             „a Mojżesz jest Wysłannikiem Boga”.

Po nadejściu Jezusa (pokój z nim) natomiast brzmiałoby ono:

            „a Jezus jest Wysłannikiem Boga”.

To pokazuje, że powinno się wierzyć we wszystkich wcześniejszych Wysłanników Boga, oraz w obecnego Wysłannika.

Mojżesz (pokój z nim) przekazywał ludziom słowo Boga. Był zatem Wysłannikiem Bożym, lub przekazicielem Bożej woli. Powiedział do swych ludzi:

W tym czasie ja stałem między Panem a wami, aby wam oznajmić słowa Pana… (Pwt 5,5)

Zaś ludzie odpowiedzieli Mojżeszowi (pokój z nim):

Mów ty do nas wszystko, co powie do ciebie Pan, Bóg nasz, a my usłuchamy i wykonamy to. (Pwt 5,27)

Ujawnienie woli Boga rozpoczęło się wraz z pierwszym przykazaniem:

Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie. (Pwt 5,6-7)

Z powyższych cytatów biblijnych wynika „islamskie” wyznanie wiary: „Nie ma bóstwa z wyjątkiem jedynego prawdziwego Boga, a Mojżesz jest Wysłannikiem Boga”.

Jezus (pokój z nim) wyraził całe „islamskie” wyznanie wiary w prostym zdaniu:

A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. (J 7,3)

Co przekazuje nam ten werset? Mówi nam, że życie wieczne, tj. zbawienie, zależy od następujących dwóch rzeczy:

a) „poznania jedynego prawdziwego Boga” – tutaj słowo „poznanie” nie oznacza biernego poznania; to coś więcej. Pociąga ono za sobą:
– wiedzę, że jest On jedynym godnym czci, czy że jest On jedynym bóstwem,
– wiedzę, że jest On jedynym Zbawcą i Odkupicielem, oraz
– akceptację Jego jako jedynego godnego czci i porzucenie czczenia kogokolwiek innego.Sama wiedza jest bezużyteczna. Szatan/Lucyfer także wiedział o Bogu, kiedy został przeklęty i odrzucony z powodu odmowy bycia posłusznym Bogu.

Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz – lecz także i złe duchy wierzą i drżą. (Jk 2,19)

 

b) „znać Jezusa Chrystusa jako Wysłannika Boga” wskazuje, że jedynie do jego nauk należy się stosować, z wyłączeniem innych ideologii. Werset (J 17,3) może zatem być parafrazą obecnego islamskiego wyznania wiary:

 „Nie ma bóstwa poza jedynym prawdziwym Bogiem, a Jezus Chrystus jest Wysłannikiem Boga”.

Oto inny przykład „islamskiego” wyznania wiary:

Następnie w porze składania ofiary z pokarmów prorok Eliasz wystąpił i rzekł: „O Panie, Boże Abrahama, Izaaka oraz Izraela! Niech dziś będzie wiadomo, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja Twój sługa na Twój rozkaz to wszystko uczyniłem.” (I Krl 18,36)

Możemy to sparafrazować następująco: „Nie ma bóstwa poza jedynym prawdziwym Bogiem, a Eljasz jest Wysłannikiem Boga”.

 

(b) ISLAMSKIE MODLITWY/AKTY CZCI/OBRZĘDY RELIGIJNE

Muzułmanie modlą się i oddają cześć Bogu w sposób podobny do tego, w jaki czynili to wcześniejsi prorocy Boga. W Biblii znajdujemy o tym następujące wzmianki:

i) Ukłony i pokłony do ziemi:

  • Jezus (pokój z nim):

I odszedłszy nieco dalej, upadł na twarz i modlił się… (Mt 26,39)

  •  Mojżesz (pokój z nim):

I natychmiast skłonił się Mojżesz aż do ziemi i oddał pokłon (Wj 34,8)

  • Mojżesz i Aaron (pokój z nimi):
Mojżesz i Aaron odeszli od tłumu i skierowali się ku wejściu do Namiotu Spotkania. Tam padli na twarz… (Lb 20,6)
  •  Abraham (pokój z nim):

Abraham padł na oblicze… (Rdz 17,3)

  • Sługa Abrahama:

Gdy sługa Abrahama usłyszał te ich słowa, oddał pokłon Panu. (Rdz 24,52)

  • Jozue (pokój z nim):

Wtedy Jozue upadł twarzą na ziemię, oddał mu pokłon… (Joz 5,14)

  • Ezdrasz i jego ludzie:

Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi. (Ne 8,6)

ii) Recytowanie podczas pięciu codziennych modlitw czegoś, co mogłoby zostać nazwane Modlitwą Pańską muzułmanów (rozdziałem otwierającym Koran). Porównajcie to z tym, czego – zgodnie z przekazem – nauczał Jezus (Mt 6:9-13).

 

Modlitwa islamska (w Koranie) Modlitwa chrześcijańska (w Biblii)
(Część 1: Wychwalanie Pana i wspominanie Jego atrybutów)
W imię Boga, Miłosiernego, Litościwego. Chwała Bogu, Panu Światów, Miłosiernemu, Litościwemu. Królowi Dnia Sądu. Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie.
(Część 2: Szukanie pomocy)
Ciebie czcimy i Ciebie prosimy o pomoc. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili;
(Część 3: Prośba o przewodnictwo)
Prowadź nas drogą prostą, drogą tych, których obdarzyłeś łaską; nie zaś tych, którzy Cię rozgniewali; i nie tych, którzy zbłądzili.
I nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!

iii) Modlitwy od świtu do wieczora, jak zostało wspomniane w Psalmach (113,3).

Od wschodu słońca aż po zachód jego niech imię Pańskie będzie pochwalone! (Ps 113,3)

iv) Odprawianie modlitw o określonych porach dnia, tak jak robili to Piotr i Jan, apostołowie Jezusa (pokój z nim), co było odpowiednikiem muzułmańskiej modlitwy popołudniowej (Asr):

Gdy Piotr i Jan wchodzili do świątyni na modlitwę o godzinie dziewiątej* (Dz 3:1)

* Tzn. trzeciej po południu (piętnastej) – przypis z Biblii Tysiąclecia (przyp. tłum.)

v) Wznoszenie próśb, z uniesionymi dłońmi:

  • Salomon (pokój z nim):

Potem, kiedy Salomon skończył zanosić do Pana te wszystkie modły i błagania, podniósł się sprzed ołtarza Pańskiego, z miejsca, gdzie klęczał, i ręce wyciągnął do nieba (Krl 8,54)

  • Ezdrasz (pokój z nim)

I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud z podniesieniem rąk swoich odpowiedział: „Amen1 Amen!” (Ne 8,6)

vi) Wykonywanie ablucji przed odprawianiem modlitw:

I myli w niej ręce i nogi Mojżesz i Aaron oraz jego synowie, przed wchodzeniem do Namiotu Spotkania i przystąpieniem do ołtarza, jak to nakazał Pan Mojżeszowi. (Wj 40,31-32)

v) Zdejmowanie butów przy wchodzeniu na miejsce modlitwy, tak jak Bóg nakazał Mojżeszowi (pokój z nim):

Rzekł mu [Bóg]: „Nie zbliżaj się tu! Zdejm sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą” (Wj 3,5)

Zdejmij sandały z nóg – powiedział do niego Pan – bo miejsce na którym stoisz, jest ziemią świętą. (Dz 7,33)

Na to rzekł wódz zastępów Pańskich do Jozuego: „Zdejm obuwie z nóg twoich, albowiem miejsce, na którym stoisz, jest święte”. I Jozue tak uczynił. (Joz 5,15)

viii) Nazywanie namiotu Boga „domem modlitwy” [po arabsku „Masdżid”], tak jak robił to Jezus (pokój z nim)

I rzekł do nich: „Napisane jest: Mój dom ma być domem modlitwy…” (Mt 21,13)

ix) Korzystanie z kalendarza lunarnego:

Sprawdzi się to, że każdego miesiąca podczas nowiu i każdego tygodnia w szabat, przyjdzie każdy człowiek, by Mi oddać pokłon – mówi Pan. (Iz 66,23)

x) Post jest w islamie formą oddawania czci. Obowiązkiem muzułmanina jest zachowywanie postu przez jeden pełny miesiąc (zwany Ramadan) w roku, jako ćwiczenie w rozbudzaniu i  odnawianiu prawej świadomości i czynów. Jezus (pokój z nim) pościł przez czterdzieści dni (Mt 4,2), a o tych, którzy pozwalają sobie na wzmożenie pragnienia jedzenia i picia (tzn. poszczą) powiedział:

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.(Mt 5,6)

Jego nauczanie odnośnie postu (Mt 6,16) jest „islamskie”:

Kiedy pościcie, nie bądźcie posępni jak obłudnicy. Przybierają oni wygląd ponury, aby pokazać ludziom, że poszczą.

xi) Jałmużna jest innym obowiązkowym aktem czci w islamie; nazywana jest „Zakah” (biblijny termin „tithe”). Prawa związane z nią są wspomniane w (Wj 27,30-33). Jezus (pokój z nim) przypominał ludziom o jej duchu:

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. (…) Zaprawdę powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka co czyni prawa. (Mt 6,1-3)

xii) Pielgrzymka: Biblia wspomina, że ludzie powinni przychodzić w miejsce wybrane przez Boga i wysławiać Jego imię.

Jeśli szukać będziecie miejsca, które sobie wybierze Pan, Bóg wasz, spomiędzy wszystkich pokoleń, by tam umieścić swe imię na mieszkanie, tam pójdziecie, tam zaniesiecie wasze całopalenia, krwawe ofiary (…) Tam też wobec Pana, Boga waszego, ucztować będziecie wy ze swymi rodzinami, cieszyć się z dóbr, które waza ręka osiągnęła, w czym błogosławił wam Pan, Bóg wasz. (Pwt 12,5-7)

Kiedy przybył Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), wykonał tę instrukcję. Muzułmanie udają się do Mekki – miejsca [na „pustyni Paran”, jak określa to Biblia (Rdz 21,21)] błogosławionego przez Boga, gdzie Prorok Abraham (pokój z nim) wybudował dom modlitwy, czy „Dom Boga” [po arabsku „Baitullah”, a po hebrajsku „Bethel” (Rdz 35,15; 28,18)] – by chwalić Boga.

…Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę. (Iz 66,18)

Podczas pielgrzymki muzułmanie rytualnie piją wodę ze źródła Zamzam. Było to źródło, z którego Hagar nabrała wody dla swego spragnionego syna, Izmaela (pokój z nim):

Po czym Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić. (Rdz 21,19)

Źródło to (w Mekce, w Arabii Saudyjskiej) od tego czasu dostarcza wody.

 

c) NIEKTÓRE Z PRAKTYK ISLAMSKICH TAKIE, JAKIMI WIDZI JE BIBLIA

i) Muzułmanie nie jedzą wieprzowiny. Biblia także zabrania spożywania wieprzowiny.

Wieprz, ponieważ ma rozdzielone kopyto, ale nie przeżuwa – będzie dla was nieczysty. Nie będziecie jedli ich mięsa ani dotykali ich padliny – są one dla was nieczyste. (Kpł 11,7-8; Pwt 14,8)

Ci, którzy jedzą mięso świni są określeni przez Boga jako

…lud buntowniczy i niesforny, który postępował drogą złą, za swoimi zachciankami… (Iż 65,1-4)

Muzułmanie nie jedzą padliny, ani zwierząt rozszarpanych przez dzikie zwierzęta. Te zakazy znajdują się też w Biblii:

Nie będziecie spożywać żadnej padliny. (Pwt 14,21)

Nie będziecie spożywać mięsa zwierzęcia rozszarpanego przez dzikie zwierzęta, ale je rzucicie psom. (Wj 22,30)

ii) Muzułmanie stronią od nierządu i wina. Biblia podaje powody.

nierząd, wino i moszcz odbierają rozum(…) bo go (tnz. lud – przyp. tłum.) duch nierządu omamił – opuścili Boga swojego, aby cudzołożyć. (Oz 4,11-12)

Szydercą jest wino, swarliwą – sycera, każdy kto tutaj błądzi, niemądry. (Prz 20,1)

Następnie Pan powiedział do Aarona: „Kiedy będziecie wchodzić do Namiotu Spotkania, ty i synowie twoi, nie będziecie pić wina ani sycery, abyście nie pomarli!  To jest ustawa wieczysta dla wszystkich waszych pokoleń. (Kpł 10,8-9)

Nie bądź z tych, co winu hołdują lub mięsem się lubią obżerać; bo pijak i żarłok jest w nędzy, ospałość chodzi w łachmanach. (Prz 23,20-21)

Nie patrz na wino, jak się czerwieni, jak pięknie błyszczy w kielichu, jak łatwo płynie [przez gardło]: bo w końcu kąsa jak żmija, swój jad niby wąż wypuszcza. (Prz 23,31-32)

iii) Muzułmanom zabroniony jest udział w lichwie (odsetkach). Biblia nakazuje:

Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek. (Wj 22,24)

iv) Muzułmanie (mężczyźni) są obrzezani. Sam Jezus (pokój z nim) także był obrzezany (Łk 2,21), podobnie jak Abraham (pokój z nim) i wszyscy izraeliccy prorocy oraz wierni żydzi.

v) Sposób ubioru kobiet: Od muzułmanek wymagany jest skromny ubiór. Zakonnice ubierają się w sposób muzułmański. Biblia mówi, że Rebeka, żona Proroka Izaaka, zakrywała się zasłoną:

… wtedy Rebeka wzięła zasłonę i zakryła twarz. (Rdz 24,65)

Zgodnie z Nowym Testamentem, kobiety nie zakrywające głowy w publicznym oddawaniu czci postrzegane są za zhańbione:

 Jeśli więc jakaś kobieta nie nakrywa głowy, niechże ostrzyże swe włosy! Jeśli natomiast hańbi kobietę to, że jest ostrzyżona lub ogolona, niechże nakrywa głowę! (I Kor 11,6)

Oto inna islamska regulacja dotycząca stroju, która znajduje się w Biblii:

Kobieta nie będzie nosiła ubioru mężczyzny, ani mężczyzna ubioru kobiety; gdyż każdy, kto tak postępuje, obrzydły jest dla Pana, Boga swego. (Pwt 22,5)

vi) Muzułmanie pozdrawiają się nawzajem mówiąc „Assalamu alejkum”, co oznacza „Pokój wam”. Biblia daje nam dowód na to, że była to także praktyka Jezusa (pokój z nim):

… przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: „Pokój wam!” (J 20,19;21;26; Łk 24,36)

Tak naprawdę Jezus (pokój z nim) pouczył swych apostołów, kiedy wysyłał ich na misję, że powinni oni używać tego pozdrowienia, kiedy wchodzą do jakiegoś domu. Jest to nauka „islamska”.

Wchodząc do domu, przywitajcie go pozdrowieniem. Jeśli dom na to zasługuje, niech zstąpi na niego pokój wasz; jeśli zaś nie zasługuje, niech pokój wasz powróci do was! (Mt 10,12-13)

vii) Muzułmanie często używają zwrotu „in sza Allah”, który oznacza „z woli Boga”,  czy „jak Bóg da”. Znajdujemy to pouczenie także w Biblii:

Wy, którzy nie wiecie nawet, co jutro będzie. Bo czymże jest życie wasze? Parą jesteście, co się ukazuje na krótko, a potem znika. Zamiast tego powinniście mówić: „Jeżeli Pan zechce, i będziemy żyli, zrobimy to lub owo”. (Jk 4,14-15)

Zastanawia nas, jak wiele z tych praktyk jest przestrzeganych dziś przez chrześcijan. A zatem kto bardziej zasługuje na miano naśladowcy Jezusa Chrystusa – muzułmanie, którzy znani są z tych praktyk, czy też ci, którzy nazywają siebie chrześcijanami?

Dlatego jasnym jest, że to, co robią muzułmanie to nic nowego czy dziwnego, jak może wydawać się chrześcijanom, lecz pochodzi to z Biblii. Jasnym jest także, że „islam” był religią wszystkich Proroków Boga. Islam był także religią Jezusa (pokój z nim).

Na tym nie koniec; ciągłość religii Abrahama aż po Muhammada (pokój z nim) także widoczna jest w Biblii, gdyż znajdziemy proroctwa, tak w Starym, jak i w Nowym Testamencie, dotyczące nadejścia Proroka Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Ta kwestia jest odrębnym tematem i wymaga osobnego omówienia.

Nazwa chrześcijaństwo, jej pochodzenie i znaczenie

Zobaczymy, że „chrześcijaństwo” jakie obecnie znamy nie jest nauką Jezusa (pokój z nim). Tak naprawdę to muzułmanie bliżsi są naukom Jezusa (pokój z nim) pod względem wierzeń i praktyk, aniżeli „chrześcijanie”. Muzułmanie czują, że ich miłość do Boga i do Jezusa (pokój z nim) jest bardziej ich prawem, niż chrześcijan. Trzeba pamiętać, że nikt nie może być muzułmaninem, jeśli nie wierzy w Jezusa (pokój z nim). Zarówno muzułmanie, jak i chrześcijanie, mają wspólne dziedzictwo i oboje powinni czerpać z tego korzyści. Oto powód, dla którego nauki Jezusa (pokój z nim) wymagają szczególnej uwagi.

Teraz przystąpimy do ukazania „chrześcijaństwa” w Bibili.

Zadamy te same dwa pytania, które wcześniej zdaliśmy odnośnie ISLAMU:

a) Nazwa „chrześcijaństwo” – czy to naprawdę właściwa nazwa? Jeśli tak, gdzie jest ona zapisana? Innymi słowy, gdzie jest jej poświadczenie tożsamości?
b) Kto nadał tę nazwę? Bądź kto jest organem poświadczającym?

Nazwa „chrześcijaństwo” została użyta po raz pierwszy w Antiochii, zgodnie z tym, co czytamy w Biblii:

Udał się do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy [go] znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami. (Dz 11,25-26)

Kto nadał tę nazwę? Ani Bóg, ani Jezus (pokój z nim).

Odnośnie nazwy „chrześcijaństwo” możemy powiedzieć:

  1. Nazwa ta nie została nadana przez Boga ani przez Jezusa (pokój z nim).
  2. Została nadana przez żydów i pogan w Antiochii (mieście w Imperium Rzymskim), tzn. raczej przez wrogów, niż przez przyjaciół.
  3. Nazwa ta została nadana po odejściu Jezusa (pokój z nim) z tego świata.
  4. Nazwa ta została użyta dla poniżenia (wyznawców tej religii – przyp. tłum.), zgodnie z ustaleniami historyków.

Ktoś może się spierać: „Cóż takiego jest w nazwie? Czy nazwa naprawdę ma znaczenie?” To może być ważny zarzut, bądź nie, jednak dla celów dyskusji wyjaśnijmy to znaczenie.

Słowo „CHRZEŚCIJAŃSTWO” nie niesie ze sobą żadnego funkcjonalnego znaczenia, w przeciwieństwie do słowa „ISLAM”. Jest to po prostu słowo do zidentyfikowania, wywodzące się od „Chrystusa” (tak jak „Buddyzm” wziął swą nazwę od Buddy). Zatem następnym pytaniem będzie: „Jaka jest definicja ‘chrześcijaństwa’”?

Przejdźmy do sedna.

  • Ktoś mógłby powiedzieć, że chrześcijanin to ktoś, kto wierzy w Jezusa Chrystusa (pokój z nim). My muzułmanie także w niego wierzymy (wiara w niego jest jednym z aktów wiary). Tak więc pod tym względem my także możemy być nazywani „chrześcijanami”.
  • Ktoś mógłby powiedzieć, że chrześcijanin to ktoś, kto przestrzega nauk Jezusa Chrystusa (pokój z nim). My muzułmanie twierdzimy, że przestrzegamy ich bardziej, aniżeli ci, którzy nazywają siebie chrześcijanami. Skoro tak, to raczej my jesteśmy „chrześcijanami”.
  • Ktoś mógłby powiedzieć, że chrześcijanin to ten, kto czci Jezusa Chrystusa (pokój z nim). Jednak my nie możemy zaakceptować tej definicji. Dlaczego? Po prostu dlatego, że Jezus (pokój z nim) nigdy nie stwierdził: „Jestem Bogiem i musicie mnie czcić”, „Jestem równy i tak samo wieczny jak Bóg”, czy też „wstąpicie do Królestwa niebieskiego, jeśli uwierzycie w moją ofiarę z krwi”. Nie mamy żadnych dowodów, że choćby raz wypowiedział on takie stwierdzenie. Jezus (pokój z nim) z pewnością nie używałby niejednoznacznego słownictwa w celu wyjaśnienia tak fundamentalnej i ważnej sprawy, ani też nie pozostawiłby tego własnej wyobraźni i interpretacji ludzi. Tak naprawdę kwestia natury Jezusa (pokój z nim) i jego „boskość” to efekt spekulacji późniejszych „Ojców Kościoła” i teologów.

A czego nauczał Jezus (pokój z nim)? Co było istotą jego misji? Tę kwestię omówimy bardziej szczegółowo.

Praktyki i znaczenie „chrześcijaństwa” w Biblii

Słowo „chrześcijaństwo” nie znajduje się w żadnej z Ewangelii. W innych księgach Nowego Testamentu nazwa ta wspomniana jest tylko kilka razy (Dz 11,26; Dz 26,28; I P 4,16). Jest to zrozumiałe, gdyż termin ten został wymyślony długo później, kiedy Jezus (pokój z nim) opuścił już ten świat.

DWIE SYLWETKI CHRYSTUSA 

 

JEDNA SYLWETKA   INNA SYLWETKA
1.  to ta dotycząca historycznego Jezusa (pokój z nim)

2.  która istniała za życia Jezusa (pzn)

3.  która była oryginalna

4.  którą sam Jezus propagował i praktykował

5.  która zachęca do czystego monoteizmu

6.  która jest zgodna z naukami WSZYSTKICH Proroków Boga

7.  która jest prosta, jasna i logiczna

8.  która jest autentyczna

9.  która wywodzi się z Objawienia od Boga danego Wysłannikowi Boga (Jezusowi)

10. którą opisuje Jezus, pan.

  1.  dotyczy mitycznego, wyimaginowanego Jezusa

2.   która była sformułowana po jego odejściu z tego świata

3.  która stopniowo ewoluowała

4.  która jest sprzeczna z jego naukami i praktykami

5.  na którą wpływ miały grecko-rzymska mitologia i filozofia

6.  która nie jest zgodna z naukami ŻADNEGO z Proroków Boga

7.  która jest zagadkowa, nieprzekonująca i nielogiczna

8.  która jest wymyślona

9.  która wywodzi się z wizji byłego wroga Jezusa, który później stał się apostołem

10. którą opisuje Św. Paweł, samozwańczy apostoł.

Takie różnice pomiędzy naukami Jezusa (pokój z nim) a naukami Kościoła stworzyły przeciętnemu człowiekowi problemy ze zrozumieniem prawdziwej religii objawionej przez Boga i spowodowały zamieszanie i konflikt. Nic dziwnego, że jest tak wiele odmiennych punków widzenia w samym świecie chrześcijańskim, każde wyznanie głosi, że jest tą właściwą drogą.

Spójrzmy na nauki odnajdowane w każdej z obu wersji chrześcijaństwa.

(A) OSOBA CHRZYSTUSA I JEGO NAUKI:

Aby właściwie zrozumieć nauki Jezusa (pokój z nim), należy przeanalizować kim on był, jaki był charakter jego nauk oraz jaka była jego misja. Odpowiedzi udzieliłł sam Jezus (pokój z nim), są one przekazane w zapisach „Ewangelii” z Nowego Testamentu:

  •   SYN CZŁOWIECZY

Jezus (pokój z nim) nazywał siebie „synem człowieczym”:

Rzekł więc do nich Jezus: Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja jestem i że Ja nic od siebie nie czynię… (J 8,28)
Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło. (Łk 19,10) 
  • CZŁOWIEK

Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. (J 8,40)

 

  • PROROK BOGA

Przedstawił się jako prorok i wysłannik Boga, oraz reprezentant Królestwa niebieskiego. Zawsze zachęcał ludzi do podążania za nim jak mogą:

Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jerozolimą. (Łk 13,33)

A Jezus mówił im: Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony. (Mk 6,4)

 Ludzie rozpoznawali go jako Proroka Bożego.

A tłumy odpowiadały: To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei. (Mt 21,11)

  • WYSŁANNIK BOGA (tj. ten, który został „wysłany przez Boga”):

 Odpowiedział im Jezus mówiąc: Moja nauka nie jest moją, lecz Tego, który Mnie posłał. (J 7,16)

…a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje mnie, lecz Tego, który Mnie posłał. (Mk 9,37)

Nie mówiłem bowiem sam od siebie, ale Ten, który Mnie posłał, Ojciec, On Mi nakazał, co mam powiedzieć i oznajmić. (J 12,49)

  •  CEL JEGO MISJI:

 Wierzył on, że cześć należy się jedynie Bogu i uczynił to najważniejszym celem wszystkich swoich działań:

Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz. (Mt 4,10)

Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. (J 4:34)

Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie. (Mt 6,10)

  •  NAUKI JEZUSA (pokój z nim):

Przechodząc do nauk w chrześcijaństwie jako tych wprowadzonych przez Jezusa (pokój z nim) możemy ograniczyć naszą dyskusję do dwóch podstawowych i najbardziej istotnych kwestii: przestrzeganie Prawa i Zbawienie.

i) Odnośnie Boskiego Prawa:

Jezus (pokój z nim) kładł nacisk na przestrzeganie Boskiego Prawa i poddanie się Boskim nakazom – tego samego uczył Mojżesz i wszyscy wcześniejsi prorocy. Sam Jezus (pokój z nim) przestrzegał Prawa i uczył innych, by także go przestrzegali. Zastanówcie się nad jego stwierdzeniem zawartym w „Kazaniu na Górze”:

Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. (Mt 5,17)

Chciał on, by ludzie przestrzegali Prawa Boskiego, nie zaś zastępowali je prawem stworzonym przez człowieka, oraz by wyzbyli się hipokryzji powszechnej wówczas wśród przywódców żydowskich:

Obłudnicy, dobrze powiedział o was prorok Izajasz: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi. (Mt 15,7-9)

ii) Odnośnie Zbawienia:

Nauki Jezusa (pokój z nim) odnośnie Zbawienia także nie różniły się od nauk wcześniejszych proroków i wysłanników Boga. Wyjaśnił on jasno, że Zbawienie można osiągnąć poprzez zachowywanie Bożych przykazań, podążanie za naukami Jezusa (pokój z nim), robienie dobrych uczynków i żal za grzechy.  

Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania. (Mt 19,17)

A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. (J 17:3)

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia. (J 5,24)

Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. (Mt 5,20)

Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. (Łk 13,3)

(B) OSOBA PAWŁA I JEGO APOSTOLSTWO

Przyjrzyjmy się sylwetce Pawła, autora około 14 z 27 ksiąg Nowego Testamentu.

Paweł nie był uczniem wybranym przez Jezusa (pokój z nim), ani nigdy go nawet nie spotkał. Pochodził on z Tarsu (miasta w obecnej Turcji). Był Żydem z pochodzenia i z wyznania, miał zaszczyt być obywatelem Imperium Rzymskiego. Miał wpływowe powiązania z elitą rządzącą. Był osobą inteligentną, wykształconą, znał literaturę grecką i kulturę inną niż żydowska.

Paweł mocno przeciwstawiał się Jezusowi (pokój z nim) za jego życia; torturował i zabił też wielu jego zwolenników (Dz 26,9-11; Ga 1,13). Był on obecny przy ukamienowaniu św. Szczepana, pierwszego chrześcijańskiego męczennika (Dz 7,58-60). Dokonał zniszczenia kościoła (Dz 8,3). Zgodnie ze swym własnym przekazem odbywał on podróż do Damaszku, aby aresztować zwolenników Jezusa (pokój z nim), kiedy doświadczył wizji, w której zobaczył Jezusa wyznaczającego go na swego apostoła.

Paweł nie nauczył się „Ewangelii” od żadnego z apostołów czy uczniów Jezusa (pokój z nim):

Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus. (Ga 1,12)

Zawsze wierzył w Jezusa (pokój z nim) ze swej wizji – mistycznego Chrystusa, a nie był zainteresowany osobą Jezusa (pokój z nim), który żył pomiędzy swymi ludźmi i głosił swą Ewangelię:

Tak więc i my odtąd już nikogo nie znamy według ciała; a jeśli nawet według ciała poznaliśmy Chrystusa, to już więcej nie znamy Go w ten sposób.(2 Kor 5,16)

W związku z tym Paweł głosił swoją własną, objawioną wersję chrześcijaństwa, która była całkowicie różna od tego, czego nauczał sam Jezus (pokój z nim) i inna od tego, w co wierzyli apostołowie wybrani przez Jezusa (pokój z nim). Osiągnął on ogromny sukces wśród pogan, gdyż używał wszelkich sposobów, by ich pozyskać:

Dla Żydów stałem się jak Żyd, aby pozyskać Żydów. Dla tych, co są pod Prawem, byłem jak ten, który jest pod Prawem – choć w rzeczywistości nie byłem pod Prawem – by pozyskać tych, co pozostawali pod Prawem. Dla nie podlegających Prawu byłem jak nie podlegający Prawu – nie będąc zresztą wolnym od prawa Bożego, lecz podlegając prawu Chrystusowemu – by pozyskać tych, którzy nie są pod Prawem. (1 Kor 9,20-21)

Czy to nie dziwne, że Paweł przedstawia prawo mistycznego Chrystusa tak różne od prawa Boskiego?

On sam przyznaje się do używania kłamstw:

Ale jeżeli przez moje kłamstwo prawda Boża tym więcej się uwydatnia ku Jego chwale, jakim prawem jeszcze i ja mam być sądzony jako grzesznik? I czyż to znaczy, iż mamy czynić zło, aby stąd wynikło dobro? – jak nas niektórzy oczerniają i jak nam zarzucają, że tak mówimy. (Rz 3,7-8)

Wyjaśnił on swe stanowisko przyznając, że:

– Niekoniecznie był niewinny:

Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią. (1 Kor 4,4)

– To, co głosił było utworzone przez niego:

Kimże jest Apollos? Albo kim jest Paweł? Sługami, przez których uwierzyliście według tego, co każdemu dał Pan. Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost. (1Kor 3,5-6)

Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. (1 Kor 3,10)

– Czasem nie był nawet pod wpływem boskiego natchnienia, czy nie miał przewodnictwa, lecz przemawiał sam od siebie:

Pozostałym zaś mówię ja, nie Pan… (1 Kor 7,12)

To, co powiem, nie według Pana powiem, lecz jakby w szaleństwie, mając rzekomy powód do chluby. (2 Kor 11,17)

Nie mam zaś nakazu Pańskiego co do dziewic, lecz daję radę jako ten, który – wskutek doznanego od Pana miłosierdzia – godzien jest, aby mu wierzono. (1 Kor 7,25)

– Głosił on mistyczną doktrynę zmartwychwstania Jezusa na tym świecie jako jedną ze swych własnych „ewangelii”:

Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych. (9) Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo skrępowaniu. (2 Tym 2,8-9)

Za odstąpienie od oryginalnych nauk Jezusa (pokój z nim) Paweł został zganiony przez Jakuba, Głowę Kościoła w Jerozolimie i młodszego brata Jezusa (pokój z nim). Jakub postrzegał Pawła za kogoś nie lepszego niż zdrajcę i osobę skalaną, dlatego też kazał Pawłowi iść i oczyścić się zgodnie z prawem (Dz 21,22-24).

W procesie wzajemnego dopasowywania się z poganami, rzymska niedziela została „schrystianizowana”, by zająć miejsce żydowskiego Sabatu (od zmierzchu w piątek do zmierzchu w sobotę); tradycyjne narodziny boga-Słońca (25 grudnia) zaczęły być obchodzone jako narodziny Jezusa (pokój z nim), a pogańskie wiosenne święto odnowy („Wielkanoc”) zostało przejęte jako święto schrystianizowanych nauk o zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Wprowadzony został nawet indo-europejski koncept trój-jedynego boga; tala „trójca” była i nadal pozostaje nieprzyzwoita dla hebrajsko/semickich tradycji religijnych.

 

NAUKI PAWŁA:

i)  Odnośnie Prawa:

Teraz zaś Prawo straciło moc nad nami, gdy umarliśmy temu, co trzymało nas w jarzmie, tak, że możemy pełnić służbę w nowym duchu, a nie według przestarzałej litery. (Rz 7,6)

Prawo bowiem pociąga za sobą karzący gniew. Gdzie zaś nie ma Prawa, tam nie ma i przestępstwa. (Rz 4,15)

Zerwaliście więzy z Chrystusem; wszyscy, którzy szukacie usprawiedliwienia w Prawie, wypadliście z łaski. (Ga 5,4)

A przecież kresem Prawa jest Chrystus, dla usprawiedliwienia każdego, kto wierzy. (Rz 10,4)

Dlatego pominąwszy podstawowe nauki o Chrystusie przenieśmy się do tego, co doskonałe, nie zakładając ponownie fundamentu, jaki stanowią: pokuta za uczynki martwe i /wyznanie/ wiary w Boga, (Heb 6,1)

Tym sposobem Prawo stało się dla nas wychowawcą, /który miał prowadzić/ ku Chrystusowi, abyśmy z wiary uzyskali usprawiedliwienie. Gdy jednak wiara nadeszła, już nie jesteśmy poddani wychowawcy. (Ga 3,24-25)

Te stwierdzenia oznaczają, że choć do przestrzegania Prawa zobowiązany był Jezus (pokój z nim), nie był do niego zobowiązany Paweł i jego zwolennicy! Pamiętajcie co Jezus (pokój z nim) powiedział, jakby niemal przewidział wpływową pozycję Pawła:

Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. (Mt 5,18-19)

ii) Odnośnie Zbawienia:

Paweł zaprezentował bardzo uproszczoną formułę jak osiągnąć zbawienie, która była skrajnie różna od nauk Jezusa (pokój z nim):

Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych – osiągniesz zbawienie.(Rz 10,9)

Te dwie wersje postaci Chrystusa i jego przesłania („Ewangelii”) każą nam zadać pytanie, czy Paweł mógł lepiej pojąć znaczenie Ewangelii niż sam Jezus (pokój z nim)?!

ORZECZENIE JEZUSA

Pytanie: „do którego z nich dwóch nie ma zastrzeżeń” – nie musi pozostać bez odpowiedzi. Sam Jezus (pokój z nim) dał nam na nie odpowiedź; poza tym to on był głównym Wysłannikiem Boga; tak naprawdę przepowiedział on taką sytuację. Odpowiedź znajdziemy i następujących wypowiedziach:

a) Jezus (pokój z nim) jasno stwierdził:

Uczeń nie przewyższa nauczyciela ani sługa swego pana. (Mt 10,24)

Możemy to jedynie podsumować tak, że Paweł nie ma uprawnień do zniesienia bądź zastąpienia tego, co jasno i otwarcie głosił sam Jezus (pokój z nim).

b) Jezus (pokój z nim) nie uczył niczego w tajemnicy, ani też niczego skomplikowanego. Mówiąc jego słowami:

Jezus mu odpowiedział: Ja przemawiałem jawnie przed światem. Uczyłem zawsze w synagodze i w świątyni, gdzie się gromadzą wszyscy Żydzi. Potajemnie zaś nie uczyłem niczego. (J 18,20)

To otwarte nauczanie jest prawdą z wcześniejszych objawień Boga:

Ja jestem Pan i nie ma innego. Nie przemawiałem potajemnie, w ciemnym zakątku ziemi. (Iz 45,18-19)

Zatem Paweł nie może być usprawiedliwiany, kiedy odrzuca nauki samego Jezusa (pokój z nim), a w ich miejsce ustanawia skrajnie różną, stworzoną przez siebie teologię, pod nazwą „Chrystus”. Czy możemy uwierzyć, że:

– Jezus (pokój z nim) za swego życia nauczał wybranych przez siebie uczniów, a czego innego nauczył Pawła już po odejściu z tego świata, czyniąc swe przesłanie niespójnym?

– Nauki Jezusa (pokój z nim) głoszone jego uczniom były bezużyteczne, a jego misja życiowa była daremna, skoro później jego „prawdziwi” zwolennicy głosili coś całkiem innego?

c) W rzeczywistości Jezus (pokój z nim) nakazał jasno, by „czynili dzieła”, które on sam czynił.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję… (J 14,12)

Jezus tak naprawdę postrzegał słuchanie swych nakazów jako test miłości do niego i przyjaźni z nim:

Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. (J 14,15)

Kto ma przykazania moje i zachowuje je, ten Mnie miłuje. (J 14,21)

Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. (J 15,14)

Jak więc Kościół mógł zaakceptować to, że Paweł wyłączył siebie z bycia posłusznym nakazom Jezusa (pokój z nim) i nauczać innych tego samego?

d) Nic nie może być jaśniejsze niż odpowiednia przypowieść dotycząca tych dwóch wersji chrześcijaństwa, którą opowiedział sam Jezus (pokój z nim). Tym, którzy nazywali go „Panem” powiedział on:

Czemu to wzywacie Mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówię? Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je. Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, potok wezbrany uderzył w ten dom, ale nie zdołał go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany. Lecz ten, kto słucha, a nie wypełnia, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. [Gdy] potok uderzył w niego, od razu runął, a upadek jego był wielki. (Łk 6,46-49)

Ten „fundament” można było zrozumieć jako czystą monoteistyczną wiarę Abrahama i Boskie Prawo – to, co głosił Jezus (pokój z nim). W rzeczywistości gdy Jezus (pokój z nim) nauczał swych ludzi, porównywał siebie do Abrahama jako autentycznego rzecznika Boskiego przesłania (J 8,31-59)

 

OSTRZEŻENIE JEZUSA

Jezus (pokój z nim) ostrzegł tych „chrześcijan”, którzy nie podążają za nim. Posłuchajcie proszę uważnie tego ostrzeżenia:

Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie Mi w owym dniu: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia? Wtedy oświadczę im: Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości! (Mt 7,21-23)

Ostrzegł też ludzi przed niedbałą postawą wobec tak istotnych kwestii:

A powiadam wam: Z każdego bezużytecznego słowa, które wypowiedzą ludzie, zdadzą sprawę w dzień sądu. Bo na podstawie słów twoich będziesz uniewinniony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony. (Mt 12,36-37)

Sprawą najwyższej wagi jest, by dowiedzieć się która sylwetka Jezusa (pokój z nim) jest właściwa. Chrześcijanin musi być uważny w swej wierze i nauczaniu innych właściwej „Ewangelii”. Czy Pawłowa interpretacja „Chrystusa” może być właściwsza, aniżeli wypowiedzi samego Jezusa (pokój z nim)?

AL-AHSA ISLAMIC CENTER
Przekład Monika Meziani

Autor

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.